Wszechkozacki Związek Hodowców Gronkowców

Internet-srynternet

2012-01-26T18:28:00.001+01:00

Zrozumieć po polsku

2012-01-25T09:48:00.001+01:00

Wydawać by się mogło, że każdy dorosły człowiek, który skończył szkołę podstawową i przynajmniej średnią nie powinien mieć problemów ze zrozumieniem własnego języka. Niestety niedawno obejrzany fragment programu typu "gadające głowy" na TVN24 udowodnił mi, że tak nie jest. Przykre było patrzeć jak dorośli ludzie, po studiach, politycy co gorsza, nie mogą zgrokować jednego prostego zdania w trybie przypuszczającym i wyciągnąć z tegoż zdania sensownych wniosków. Smutne to, bo przez takie właśnie duperele potem wychodzi im takie prawo, jakie wychodzi.

Podsłuchane na jamendo 11

2012-01-24T12:36:00.000+01:00

Dzisiaj podczas surfu przez zasoby jamendowe wpadł mi w ucho taki sympatyczny albumik:

Profesjonalny katalog niezależnej muzyk

ŁOMATKO FEMINISTKI!!!!!1111oneone

2012-01-05T07:31:00.001+01:00

Przeczytałem wczoraj notkę na blogu Rafała Kosika i dyskusję, która się pod nią rozpętała. Chciałem przez pewien czas napisać długaśną notkę, w której uświadamiałbym coponiektórym dyskutantom (oraz autorowi bloga) jak bardzo pierdzielą, ale mi się odechciało. Przebieg dyskusji pod notką wskazuje, że nie zakumają. A sprawa jest przecież banalna. Posłużę się słowami Latającego Potwora Spaghetti:

[...]I wbij to sobie do głowy: kobieta = człowiek, mężczyzna = człowiek. Jedno i to samo. Jedno nie jest lepsze od drugiego, no chyba że chodzi o wyczucie mody gdzyż, wybacz mi, ale dałem to kobietom i niektórym facetom, którzy wiedzą jaka jest różnica między kolorem morskim a fuksją.

A całe pierdololo o "różnicach psychicznych i fizycznych" proponuję sobie wsadzić tam, gdzie jego miejsce. Albo spróbować to powiedzieć na przykład Ginie Carrano. Tylko radzę robić to, na wszelki wypadek, z dużej odległości.

Aha. Jeszcze jedno. Ja wiem, że to ciężkie do przełknięcia, ale czy któremukolwiek z antyfeministów wpadło do łebka takie przemyślenie, że kobiety nie pchają się do niektórych zawodów nie dlatego, że boją sobie pobrudzić rączki czy ciężko popracować (i wtedy haha! zwijamy transparenty z równouprawnieniem przechodząc koło kopalni) albo nie mają predyspozycji fizycznych, ale zwyczajnie dlatego, że taka lub inna robota (dajmy na to górnika dołowego) jest poniżej ich AMBICJI? Bo wiecie, kobieta (jak każdy człowiek) ma swoje ambicje. I cała sprawa rozbija się o to, żeby różne buce nie blokowały kobietom możliwości ich realizowania. Tylko tyle i aż tyle. A z "różnicami psychicznymi i fizycznymi" można sobie poradzić treningiem, o czym świadczą chociażby zawodniczki bijące rekordy w podnoszeniu ciężarów.

Asus Eee PC vs Ubuntu

2011-12-26T14:49:00.001+01:00

A konkretnie jeden z tańszych modeli: Eee PC X101 N455 z 2GB RAM. Netbook fabrycznie posiada zainstalowany system MeeGo, czyli oparty na linuksie system dedykowany dla urządzeń mobilnych, z interfejsem dla netbooków. MeeGo sam z siebie ma i może jakieś plusy (że tak Misiem pojadę). Chociażby plus taki, że dosyć szybko wstaje i chodzi płynnie i bez problemów. Jednak jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, plusy zostały przesłonięte przez minusy.

Minusem jest chociażby sam interfejs, może lekki, może szybki, ale na dłuższą metę dość nieintuicyjny. Do tego menedżer okien, który wydaje się tworzyć nowy wirtualny pulpit dla każdego otwartego okna. Niby duperel, a denerwuje. Dołóżmy do tego dość ubogie standardowe repozytorium oprogramowania (brak sporej ilości programów, brak mozliwości zainstalowania innego desktopu, choćby standardowego Gnome'a) i nie do końca poprawnie działającą nakładkę na menedżera pakietów (co oznacza, że instalację trzeba przeprowadzać z konsoli - co dla niektórych może być koszmarem).

Innymi słowy, po dwóch bodaj dniach prób ogarnięcia MeeGo, zapadła decyzja o zmianie na coś bardziej ludzkiego. Wybór padł na Ubuntu.

Moje dotychczasowe starcia z systemem "dla istot ludzkich" były raczej niesympatyczne, więc raczej nastawiony byłem na szybką zmianę na którąś ze znanych mi i lubianych dystrybucji (Arch, lub obecny Sabayon). I tu zaskoczenie mnie spotkało. Ubuntu 11.10 z opartym na Gnome interfejsem Unity okazał się strzałem w dziesiątkę. Instalacja z USB przebiegła sprawnie i bezproblemowo (łącznie z partycjonowaniem dysku zajęła może z pół godziny, max. 45 minut). Sam system po instalacji zaczął pracę "out of the box", z dźwiękiem, flashem, obsługą sprzętu (kamera internetowa, touchpad, WiFi). Choć aplet informacji o systemie nie rozpoznał karty graficznej, nie zmienia to faktu, że wszystko wyświetla się poprawnie.

Najważniejsze jednak, ze mimo obaw o wydajność (ubuntu jest mocno rozbudowany, wręcz w opinii niektórych zahaczający o bloatware), wszystko chodzi płynnie i bezproblemowo. Do tego jeśli dorzucimy bogate rezpozytorium oprogramowania (z dostępnością innych Desktopów, skypem i in.) i dobrze działający system instalacji (prosty bardzo wygodny, ale jak ktoś lubi apt-get to zawsze może), to mamy pełnię szczęścia.

"Wady" systemu z kolei jak na razie wiążą się ze "specyfiką pracy w naszym kraju" tzn. z obsługą protokołu GG (jeśli oczywiście ktoś to chce uznawać za wadę). Standardowy komunikator (Empathy) choć obsługuje Gadu, nie potrafił zaimportować listy kontaktów, natomiast Kadu nie współpracuje dobrze z interfejsem Unity, przez co po zminimalizowaniu komunikatora do obszaru powiadomień, nie można przywrócić głównego okna. Rozwiązania tego problemu zapewne istnieją, ale jeszcze nie zdążyłem poszukać. Ubuntu podnosi się też nieco wolniej niż MeeGo, ale mimo wszystko w akceptowalnych granicach.

Więcej "wpadek" na obecną chwilę jeszcze nie wykryłem, więc śmiało mogę napisać, że jestem zadowolony. Ubuntu w obecnej postaci wydaje się być naprawdę systemem dla ludzi. A co ważniejsze nie wydaje się być zbyt zasobożerny, dzięki czemu na przeciętnym netbooku powinien śmigać bez problemów.

...żeby zniewolycz!

2011-08-17T19:13:00.000+02:00

I pamiętajcie: stan gotowości ewakuacyjnej trwa od 1998!!!

wpis testowy

2011-07-19T17:35:00.001+02:00

Po dłuższej nieobecności trzeba spróbować powrotu do blogowania. Łatwe to nie będzie, ale zobaczymy co z tego wyjdzie.

Powrót linuksiarza?

2011-02-17T11:08:00.000+01:00

Koniec końców okazuje się chyba, że jednak GNU/linux to trochę jak uzależnienie. Byłem przecież wściekły, chciałem kląć i wyzywać twórców systemu na ubitą ziemię, wynajdywałem wszystko co negatywne w Open Source'owych aplikacjach. I co? Ano psinco. Nie mogąc znaleźć płyty z Windowsem, żeby wywalić GRUBa z MBR, zainstalowałem inną dystrybucję, która siedzi do dzisiaj... I co gorsza coraz bardziej łapię się na tym, że podczas uruchamiania komputera włażę jednak na system spod znaku antylopy skrzyżowanej z pingwinem.

Dystrybucją, która ratuje honor systemów GNU/Linux, po tym jak sromotnie zawiódł mój długoletni przyjaciel Arch, jest Sabayon. Do zalet systemu z punktu widzenia przeciętnego usera można zaliczyć graficzny instalator czy zautomatyzowanie konfiguracji systemu XWindow, oraz pozostałego sprzętu. Innymi słowy: działa out-of-the-box (choć pewnie zawsze znajdzie się taki sprzęt, na którym zadziałać nie zechce). Poza tym: dwa systemy instalacji paczek z internetowych repozytoriów - Entropy i Portage (Sabayon jest oparty na Gentoo), graficzny interfejs instalacji programów i aktualizacji systemu (sulfiur) dodatkowo zintegrowany z KDE (dzięki czemu dostajemy ikonkę w systrayu podobną do powiadomień aktualizacyjnych w Windowsie). Oczywiście przy pierwszej aktualizacji nie obyło się bez zonka, ale jak się okazało, wystarczyło usunięcie pliku xorg.conf, żeby wszystko wróciło na swoje miejsce. Co więcej, w odróżnieniu od Archa, Sabayon w swoich oficjalnych repozytoriach posiada firmowe sterowniki ATI (w archu wylądowały w repo AUR, ergo trzeba je samemu sobie skompilować).

Z innych rzeczy, które skłaniają mnie do powrotu pod linuksa - odkryta niedawno aplikacja do zarządzania e-bookami: calibre. Aplikacja jak na razie mało poznana, ale już na pierwszy rzut oka bardzo obiecująca.

Czas więc chyba umieścić odpowiednią linijkę w fstab i zacząć na nowo montować zakurzoną lekko partycję /home...

A sfrustrowany wannabe autor/dziennikarz

2011-02-02T16:48:00.000+01:00

...bez poczucia humoru wygląda tak:

Najprostszy tutorial do Układu Klonów

2011-01-27T22:19:00.000+01:00

Układ klonów to bardzo przydatne narzędzie, które pozwala nam utworzyć w inkscape błyskawicznie pewną ilość kopii obiektu. Gdyby jednak można nim było tylko i wyłącznie klonować, byłoby mało ciekawe, ale jak się za chwilę przekonamy, można za jego pomocą tworzyć bardzo skomplikowane wzory. Nie będę zagłębiał się w działanie poszczególnych opcji klonowania, zainteresowanych odsyłam do przewodnika . Tutaj na szybko pokażę jedynie kilka możliwości narzędzia.

Przykład: Symbol radioaktywności.

Zaczynamy od narysowania kółka, które będzie centrum naszego symbolu. Wypełniamy go na czarno.

Następny krok to stworzenie pojedyńczego skrzydełka. Jego podstawą będzie trójkąt równoboczny. Wybieramy narzędzie do rysowania gwiazd, w jego opcjach (górna belka) zaznaczamy rysowanie wieloboków, ustawiamy ilość narożników na 3 i rysujemy trzymając wciśnięty klawisz CTRL.

Trójkąt ustawiamy czubkiem na środku okręgu. Najlepiej wykorzystać do tego przyciąganie (włączone przyciąganie do środków obiektów i ostrych węzłów) i/lub paletę układania/rozmieszczania.

Teraz musimy nadać skrzydełku kształt. Duplikujemy środkowe kółko (Ctrl+D) i trzymając wciśnięte Ctrl+Shift powiększamy je nieco (ctrl zablokuje proporcje, a shift spowoduje, że powiększanie odbywać się będzie względem środka kółka). Duplikat posłuży nam do wycięcia w trójkącie wewnętrznego okręgu. Dla ułatwienia, możemy duplikatowi zdjąć wypełnienie i zadać kontur w innym kolorze.

Zaznaczamy duplikat i trójkąt i wybieramy z menu Ścieżka-> różnica (lub po prostu wciskamy Ctrl minus).

Podobnie robimy z zewnętrznym łukiem skrzydełka, z tym, że tym razem wybieramy z menu Ścieżka->część wspólna (Ctrl-*).

Mamy skrzydełko. Musimy je jeszcze zrobić dwa razy. Oczywiście możemy dokonać tego ręcznie, jednak zajmuje to trochę czasu. Znacznie szybciej zrobimy używając narzędzia „układ klonów”. Zanim z niego skorzystamy, musimy zrobić jeszcze jedną poprawkę. Klikamy na nasze skrzydełko dwukrotnie przechodząc do trybu obracania i przesuwamy jego środek obrotu na środek kółka (narzędzie klonowania odczytuje środki obrotów obiektów i może przekształcać klony według nich).

Następnie klikamy menu Edycja -> Klonuj -> Utwórz układ klonów. Pojawia się okno z ustawieniami klonowania.

Jak widać mamy tu mnóstwo opcji, które umożliwią nam sterowanie tworzeniem klonów. Dla naszego prostego przykładu ustawienia są następujące: Zakładka symetria – P1: Proste przesunięcie. Zakładka Przesunięcie – Przesunięcie X dla kolumn: -100%. Zakładka obrót – kąt dla kolumnL 120 stopni. Zaznaczamy na dole opcję „Wiersze, kolumny” i ustawiamy 1 wiersz i 3 kolumny.

Mając zaznaczone skrzydełko i ustawione narzędzie klikamy utwórz i voila. Symbol radioaktywności gotowy. Musimy tylko usunąć jeden nadmiarowy klon z dolnego skrzydełka.

Narzędzie to jeśli się w nie zagłębić daje naprawdę poważne możliwości. Jeśli naszemu początkowemu skrzydełku nadamy wypełnienie "nieokreślone" (znak zapytania w oknie sterowania wypełnieniem i konturem), to podczas tworzenia klonów będziemy mogli skorzystać z zakładki "kolor" i uzyskać na przykład taki efekt:

Dodając wiersze oraz zmieniając nieco ustawienia na zakładce "skalowanie" i "przesunięcie" w szybki sposób możemy uzyskać nieco bardziej złożone układy.

Oczywiście to wszystko, jest tak naprawdę tylko malutki ułamek tego co potrafi narzędzie układu klonów. Polecam własne eksperymenty i zabawy.

Zamiast notki

2011-01-26T13:49:00.002+01:00

Ucz się i baw z Tuxem

2011-01-23T00:02:00.000+01:00

Czyli pakiet edukacyjny GCompris. Jest to linuxowy zestaw gier i zabaw przeznaczonych dla dzieci w wieku od 3 do 10 lat. Przyznam, że gdybym chciał opisać wszystkie elementy tej paczki, to miałbym poważny problem, bo jest tego zwyczajnie za dużo: od prostych ćwiczeń zapoznających dziecko z działaniem myszki i klawiatury, poprzez gry i zabawy matematyczne, językowe, logiczne, pamięciowe, aż po szachy. Całość w niekoniecznie powalającej, ale wystarczającej dla małych dzieci, szacie graficznej. Aby przekonać się o ilości opcji jaką dostarcza GCompris warto obejrzeć umieszczone na stronie zrzuty ekranu.
Jak to w ogóle działa? Po uruchomieniu otrzymujemy ekran, po którego lewej stronie mamy poszczególne grupy zadań: poznawanie komputera, zabawy w odkrywanie, układanki (w tym układanki, które mogą się spodobać również dorosłym), gry rozrywkowe (tu na przykład załączono świetny program graficzny dla dzieci TuxPaint oraz narzędzie do tworzenia prostych animacji), zabawy matematyczne, zabawy wspomagające naukę czytania, gry "zaawansowane" (np. symulator prostych obwodów elektrycznych, zabawa zapoznająca z obiegiem wody w naturze, czy gra polegająca na sterowaniu łodzią podwodną za pomocą zbiorników balastowych, silnika i sterów) i gry strategiczne (szachy, oware, cztery w linii).
Każda z gier i zabaw posiada gwiazdkowe oznaczenie poziomu trudności i dodatkowo wewnątrz samych gier poziomy trudności również rosną.
Dla bardziej ambitnych, istnieje możliwość tworzenia własnych plansz i zabaw, choć wymaga to zacięcia programistycznego (a konkretniej znajomości Pythona).
Całość dostępna jest w języku polskim (choć troszeczkę kulawym, to jednak większość rzeczy jest przetłumaczona), przede wszystkim pod linuxem, gdzie jest całkowicie darmowa. Wersja dla windows również jest dostępna, jednak jest okrojona, a aby uzyskać pełen dostęp do zabaw, należy uiścić opłatę wynoszącą 20 euro (autor tłumaczy to chęcią promowania wolnego oprogramowania i linuxa w szczególności, choć osobiście taki sposób "promocji" uważam za nieładny, chęć zdobycia funduszy na dalszy rozwój rozumiem, ale trochę mi to dyskryminacją trąci). Dodatkowo na stronie widnieje informacja, że Gcompris jest zawarty na live DVD Knoppixa, dzięki czemu można wypróbować go bez konieczności instalowania czegokolwiek na komputerze.
Oczywiście GCompris nie nauczy wszystkiego, ale przy odpowiednim udziale rodzica będzie stanowił świetną pomoc przy nauce w przedszkolu czy w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Warto wypróbować.

Podsłuchane na jamendo 10

2010-12-22T09:36:00.000+01:00

Bardzo sympatyczna płyta, której utwory obecnie znajdują się w setce najczęściej słuchanych na jamendo. Spokojna, delikatna, "miękka". Jak określili twórcy: ambient celtic meditative. Nie wiem jak do medytacji, ale do posłuchania i uspokojenia skołatanych nerwów, moim zdaniem jak najbardziej. Niespecjalnie może oryginalna brzmieniowo, ale za to bardzo bardzo przyjemna.

zero-project - Celtic Dream

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Czyżby koniec linuksiarza?

2010-12-17T08:45:00.000+01:00

GNU/Linux to system, który jest przez wielu zachwalany jako idealna alternatywa dla windowsa do zastosowań desktopowych. Ja również przez ponad pięć lat twierdziłem to samo, bo w końcu przez tyle lat służył mi niemal wiernie. Miałem swoją wybraną dystrybucję, którą znałem, z którą się zaprzyjaźniłem i która mnie zadowalała. Niestety musiałem zmienić kartę graficzną i wszystko się sypnęło. System zaczął działać kompletnie niestabilnie. W najmniej spodziewanym momencie potrafił stać się całkowicie nieużywalny (zero myszy, zero klawiatury, zero czegokolwiek, a na ekranie jedynie ostatnio otwarte, zwieszone okna). Dawniej powiedziałbym, że to żaden problem, tylko wyzwanie, zaczął gmerać, szukać w internetsach, na forach, kombinować, reinstalować, aktualizować, dłubać w configach itp. Dziś niestety ze smutkiem odkryłem, że wskoczyłem w ubiór "przeciętnego użytkownika komputera", czyli gościa, który najzwyczajniej a) nie ma czasu na to wszystko, b) nie chce mu się wolnego czasu marnować na szukanie rozwiązań, dłubanie i wysyłanie zapytań na najczęściej zagranicznych forach, czy przypadkiem ktoś nie zna rozwiązania owego problemu (po prawdzie próbowałem różnych metod i poświęciłem trochę czasu na wykrycie przyczyny i naprawę błędu, ale niestety bezskutecznie).
Gdy do tego wszystkiego dołożymy jeszcze fakt, że w tym samym czasie, na tym samym komputerze Windows działa bez najmniejszych praktycznie zgrzytów, to rachunek jest prosty.

Smutne to oczywiście, szczególnie, że przez tyle lat naprawdę wierzyłem w linuxa i byłem jego gorącym zwolennikiem. Cholera, nawet Nivak przestawiłem na korzystanie z linuxa. Ale cóż, trzeba do tego podejść ze spokojem małego buddy z Sinfest.

Nie zamierzam oczywiście całkowicie rezygnować z korzystania z oprogramowania Open Source i być może kiedyś nawet znajdę w sobie chęć i wystarczająco dużo czasu na reinstalkę archa lub zmianę dystrybucji, ale na obecnym etapie bardziej prawdopodobne jest, że zwyczajnie przekopiuję kiedyś dane i zwolnię sobie trochę miejsca na dysku.

Ale nadal mi szkoda... A linux? Chyba nigdy naprawdę nie stanie się systemem dla desktopów.

Tolerancja? (Again)

2010-12-14T11:03:00.000+01:00

Czasem ciężko nie być anty. Staram się jak mogę próbuję myśleć pozytywnie, że przecież powinienem uszanować poglądy innych, że powinienem ustąpić w imię tolerancji dla odmienności itd. Problemem tolerancji jest konieczność dwustronności. Tolerancja jeśli ma mieć sens to musi być obustronna. Ja szanuję Ciebie, Ty szanujesz mnie. Ja nie zabraniam Ci modlić się do Twego boga, ty nie zabraniasz mi skorzystania z in vitro, czy antykoncepcji. Ja nie zwalczam Ciebie, Ty nie zwalczasz mnie. Ja oglądam sobie w niedzielę mecz, ty idziesz do kościoła. Jest fajnie. Lubimy się, jesteśmy dobrymi sąsiadami, nawet czasem cukier sobie pożyczamy.

Niestety to utopia. Zwykle tolerancja okazuje się być jednostronna. A wtedy jest skazana na przegraną. Ja nie zabraniam Ci modlenia się do boga, Ty ograniczasz moje prawo do korzystania z in vitro. Ja nie burzę Twoich meczetów/kościołów/synagog, Ty chcesz mnie ściąć/spalić na stosie za jeden głupi żart z Twojego boga. Ja nie zakazuję Ci stosowania postów nakazywanych przez Twoje wyznanie, Ty zabraniasz mi zorganizowania zabawy w szkole z powodu postu/szabasu/ramadanu/łotewer. Ale to JA głoszę tolerancję dla Twoich poglądów, więc powinienem je TOLEROWAĆ i nie robić w imię owej tolerancji. Powinienem uszanować Ciebie i Twoje przekonania i powstrzymać się, ustąpić, zgodzić się.

Echhh znowu naszło mnie na gadanie bzdur...

Gradienty w Inkscape cz.1

2010-12-11T21:39:00.001+01:00

Kolejny tutorial (chyba zaczyna mnie to kręcić). Tym razem pobawimy się gradientami. Choć wypełnienia gradientowe w inkscape nie mają niektórych opcji posiadanych na przykład przez analogiczne narzędzia w Corel Draw czy Adobe Illustrator (gradienty prostokątne, „piłokształtne” itp), to mam nadzieję pokazać, że nie oznacza to, że są gorsze.

Jako pierwszy przykład wykorzystamy oczko HALa 9000 z filmu „2001: Odyseja kosmiczna” (od razu zaznaczam, że nie będzie to idealne odwzorowanie, a jedynie przykład zastosowania gradientów). Zaczynamy od narysowania zwyczajnego kółka. Klikamy narzędzie do kółek i z wciśniętym klawiszem Ctrl rysujemy równiutkie kółko.

Wypełnienie na obecnym etapie może być absolutnie dowolne. Następnym krokiem, będzie ustawienie obrysu. Obrys musi być dość gruby.

Teraz zaczynamy zabawę gradientami. Klikamy narzędzie do wypełnień tonalnych i patrzymy na górną belkę opcji, gdzie znajdziemy cztery przyciski.

Pierwsze dwa odpowiadają za rodzaj gradientu: liniowy, czy radialny. Kolejne dwa określają czy gradient nakładamy do wypełnienia, czy do obrysu. Zaznaczamy kółko, wybieramy na początek opcję pierwszą i drugą, czyli gradient liniowy na obrysie i rozciągamy gradient po skosie na naszym kole. Ten gradient, będzie symulował część błyszczącej obwódki wokół „oka”. Kąt gradientu zależy od wymyślonego przez nas kąta padania światła.

Standardowo przy użyciu narzędzia gradientu Inkscape stworzy przejście tonalne między oryginalnym kolorem, a przeźroczystością. Aby to zmienić kolory gradientu, klikamy punkt początkowy lub końcowy gradientu i z palety wybieramy kolor, który ma zostać użyty. Wybieramy więc dla jednego końca kolor jaśniejszy, a dla drugiego ciemniejszy.

Gradientu liniowego użyjemy też przy stworzeniu płaszczyzny i zewnętrzej „ścianki” pierścienia. Na początek duplikujemy nasze kółko. Zaznaczamy i z menu wybieramy Edycja-> Powiel, lub wciskamy kombinację klawiszy Ctrl+D.

Nowe kółko rozciągając z wciśniętymi klawiszami Ctrl+Shift (dzięki temu koło zachowa proporcje i rozszerzy się względem środka, więc nie będzie konieczne stosowanie wyrównywania). Mając zaznaczone zduplikowane kółko, przenosimy je pod spód korzystając z guzików na belce opcji, lub wciskając klawisz PgDown lub End i dopasowujemy wymiar kółka do planowanej szerokości przedniej płaszczyzny pierścienia (znów wykorzystujemy wciśnięte Ctrl+Shift).

Kolejnym krokiem jest ponowne nałożenie gradientów liniowych. Tym razem nakładamy je i na obrys i na wypełnienie. Na początek zamieniamy miejscami końce gradientów na obrysie.

Następnie, korzystając z górnej belki wybieramy nakładanie gradientu na wypełnieniu i rozciągamy go, zmieniając następnie kolory na odpowiadające reszcie „pierścienia”, rozciągamy jednak trochę więcej.

Jak widać, gradienty dla obrysu i wypełnienia są całkowicie niezależne. Co więcej, możemy w tym momencie przeciągnąć koniec jednego gradientu na koniec drugiego, sprawiając, że obydwa (gradient obrysu i gradient wypełnienia) będą miały taki sam kolor początkowy jednak całkowicie różne kolory końcowe. Nie jest to jednak nam w tej chwili potrzebne, więc nie zagłębiamy się w temat.

Pierścień nabrał trójwymiarowości. Jest co prawda trochę kanciasty, ale tym zajmiemy się później. Kolejnym krokiem jest zrobienie słynnej kropki pośrodku i czerwonej poświaty. Zaznaczamy środkowe koło, wybieramy narzędzie gradientów i tym razem wybieramy opcję gradientu radialnego na wypełnieniu. Następnie rozciągamy gradient na kółku.

Gradient radialny (a dokładniej eliptyczny) będzie posiadał dwa uchwyty sterujące jego kształtem. Podobnie jak w przypadku gradientów liniowych możemy kliknąć punkty zewnętrzne lub wewnętrzny i zmienić im kolor na wybrany z palety. Chwytamy więc za punkt środkowy, pozycjonujemy go na środku koła (można do tego wykorzystać przyciąganie do środka obiektu) i ustawiamy jego kolor na czerwony.

Następnie klikamy dowolny z punktów końcowych „ramion” gradientu i ustawiamy jego kolor na czarny. Ramiona staramy się wyrównać, i ustawić tak, żeby tworzyły wewnętrzy „cień” naszego oka.

Na samym środku oka HALa robimy żółtą kropkę. Żeby ułatwić sobie sprawę, duplikujemy środkowe kółko, ustawiamy wypełnienie na żółte, obrys usuwamy i z wciśniętym Ctrl+Shift pomniejszamy do odpowiedniej wielkości.

Zostaje nam zrobić jeszcze szybkę. Nie mamy możliwości ustawiania rodzaju materiału, więc musimy troszkę oszukać symulując odbicie światła na powierzchni szkła. Ponownie duplikujemy centralne kółko, usuwamy obrys, ustawiamy wypełnienie białe i lekko pomniejszamy, żeby wpasowało się w wewnętrzną krawędź pierścienia.

Wybieramy narzędzie gradientu i z zaznaczonymi opcjami radialnego gradientu na wypełnieniu, rozciągamy gradient, tworząc odblask światła na szybce. Wykorzystamy tu fakt, że domyślnie Inkscape tworzy gradienty do przeźroczystości. Punkt środkowy umiejscawiamy gdzieś w pobliżu krawędzi pierścienia i zmniejszamy mu krycie. Koloru zewnętrznego gradientu nie zmieniamy, dopasowując jedynie pozycję zewnętrznych puntów wedle naszego upodobania.

Musimy jeszcze stworzyć mniejszy poblask z drugiej strony. Duplikujemy kółko z półprzeźroczystym gradientem, obracamy na drugą stronę, a środkowemu punktowi gradientu zmniejszamy jeszcze trochę krycie.

Zostaje nam zawalczyć jeszcze trochę z kanciastością całości. Zaznaczamy wszystko (Ctrl+A) i ustawiamy nieduże rozmycie.

Voila. Oko hala gotowe.

W następnym tutorialu powalczę z edycją gradientów. A że klepanie wszystkiego ręcznie i robienie screenshotów jest męczące, to może nawet uda się zmontować jakiś screencast?

Wtapianie i szparowanie w Inkscape

2010-12-08T12:13:00.000+01:00

Wiem, od szparowania jest oprogramowanie rastrowe. Photoshop, photopaint, gimp, krita itp. Mają mnóstwo różnych narzędzi, które ułatwiają zaznaczanie i usunięcie tła, ale narzędzia typu różdżka, inteligentne nożyce czy zaznaczanie koloru, nie z każdym obrazkiem sobie poradzą i czasem zostaje nam szparowanie za pomocą ścieżek. A skoro i tak muszę się babrać w ścieżkach, to czemu nie zrobić tego od razu w programie wektorowym?

Załóżmy, że projektujemy sobie w Inkscape dajmy na to bannerek albo element ozdobny do strony www (ewentualnie projektujemy absolutnie cokolwiek, na co mamy ochotę). Obmyśliliśmy sobie, że jako element będzie wycięty obiekt z jakiejś stockowej fotki. Załóżmy, że fotka ma tło dość koszmarne do zaznaczania (krzaki, las, mnóstwo kolorów i drobiazgów) a obiekt jest na dodatek niespecjalnie kontrastowy (tzn. my widzimy krawędzie, ale dla narzędzi zaznaczających np w gimpie zaczyna to być problematyczne). Chcąc oszczędzić sobie czasu ładujemy obrazek wprost do Inkscape'a: Menu plik->importuj i w kolejnym oknie wybieramy „osadź” lub „łącze” (wedle uznania).

Mając zaimportowany obrazek, wybieramy narzędzie do rysowania krzywych Beziera i obrysowujemy element, który chcemy wyciąć (warto tu ustawić sobie kolor ścieżki na mocno odróżniający się od obrazka i jednocześnie niewielką grubość linii).

Zgrubnie zrobioną ścieżkę powiększamy i narzędziem do edycji węzłów cyzelujemy aż do uzyskania zadowalającego nas odwzorowania konturu wycinanego obiektu.

Mając przygotowany obrys obiektu, możemy wykorzystać ją do obcięcia tła, tworząc tzw, ścieżkę obcinania/przycinania. Zaznaczamy jednocześnie obrazek i stworzoną ścieżkę i wybieramy z menu Obiekt -> Przytnij-> Ustaw lub klikamy prawym klawiszem i z menu podręcznego wybieramy „ustaw przycięcie”.

Tło znika, zostaje nam sam obiekt. Tego typu rozwiązanie ma jedną wadę: krawędź wyciętego obiektu jest gładka jak cięta skalpelem tudzież nożyczkami. Po podłożeniu tła zdjęcie wygląda jak z jakiegoś brukowca, gdzie grafik ciął byle jak, byle wstawić, bo nie miał czasu.

Zwykle w takich sytuacjach będziemy chcieli zmiękczyć lekko krawędź, dzięki czemu obiekt będzie łagodniej „wtapiał” w tło, a zdjęcie będzie się znacznie lepiej prezentować. W tym momencie możemy wykorzystać drugą technikę czyli maski przeźroczystości.

Maska przeźroczystości to coś w rodzaju czarno-białej nakładki na obiekt lub obrazek (lub jego fragment), który steruje poziomem przeźroczystości danego obiektu (matko jakie koszmarne zdanie). Wygląda to tak, że w miejscu, w którym maska jest czarna, obiekt jest przeźroczysty, a tam gdzie jest biała, przeźroczystości nie ma. Dodatkowo, jeśli zastosujemy kolor szary, to przeźroczystość będzie częściowa, zależna od poziomu szarości.

Jak to więc będzie wyglądało w przypadku wyszparowania zdjęcia? Zdejmijmy przycięcie (prawy klawisz -> zdejmij przycięcie). Przede wszystkim ustawiamy naszej ścieżce wypełnienie kolorem białym (chcemy, żeby to, co jest wewnątrz było widoczne), a kontur usuwamy.

Następnie tworzymy czarny prostokąt i umieszczamy go pod białym obrysem (wszystko co czarne, będzie przeźroczyste.

Gdybyśmy teraz zastosowali te dwa obiekty jako maskę, efekt nie różnił by się od zastosowania przycięcia. Żeby zmiękczyć krawędzie, musimy lekko wtopić krawędzie białego obrysu, dzięki czemu pojawi się w tym miejscu łagodne przejście od bieli do czerni. Tu możemy posłużyć się rewelacyjną opcją jaką ma Inkscape, czyli rozmyciem obiektu wektorowego.

Wybieramy okno „Wypełnienie/kontur” i z wybranym białym obrysem, suwaczkiem „rozmycie” ustawiamy taki poziom wtopienia krawędzi, jaki nam odpowiada.

Grupujemy biały obrys i czarny prostokąt, a następnie zaznaczamy wszystko, łącznie z obrazkiem pod spodem i wybieramy z menu Obiekt->Maska->ustaw lub klikamy prawym klawiszem myszy i wybieramy „Ustaw maskę”.

Voila. Zdjęcie wyszparowane, a krawędź miękka, możemy wstawiać efekt pracy do projektu.

Prezentacje w Inkscape

2010-12-07T22:37:00.000+01:00

JessyInk, to rozszerzenie darmowego programu do grafiki wektorowej Inkscape, które sprawia, że możemy tworzyć za pomocą inkscape'a prezentacje, podobne do tych tworzonych za pomocą Powerpointa, czy Impress. Działanie rozszerzenia sprowadza się do umieszczenia w wynikowym pliku SVG odpowiedniego kodu javascript, który udostępnia nam możliwości prezentacyjne typu przełączanie slajdów, przejścia między nimi i animacje elementów. Dość blabla. Jak? Bardzo prosto. (Inkscape w wersji 0.48. Tutorial niniejszy powstał w oparciu o wiedzę zaczerpniętą z innego tutoriala i ani trochę nie pretenduje do całkowitego wyczerpania tematu. Innymi słowy same podstawy).

1. Zaczynamy z pustym plikiem od „instalacji” JessyInk. Wybieramy z menu „Efekty -> Prezentacja JessyInk -> Instaluj/Aktualizuj”. W okienku, które się pojawia klikamy zastosuj. Zapisujemy plik (i pamiętamy, żeby co jakiś czas kliknąć „zapisz”, bo co jak co, ale nie istnieje oprogramowanie, które się nie wykłada)

2. Kolejny krok, to ustalenie wymiarów naszych slajdów. Jest to potrzebne tak naprawdę tylko do ustalenia współczynnika proporcji slajdów, ponieważ cała prezentacja jest plikiem wektorowym, nie musimy się martwić o skalowanie elementów (no chyba, że umieściliśmy w niej jakieś obrazki rastrowe). Powiedzmy, ze planujemy wyświetlać naszą prezentację na standardowym monitorze 4:3, więc ustawiamy wymiary strony na na przykład 800:600 (wymiary mogą być oczywiście całkowicie dowolne). W tym miejscu możemy również zdefiniować tło prezentacji (nie slajdu!) czyli kolor obszaru, na którym będzie wyświetlany slajd.

3. W tym momencie możemy zacząć projektować naszą prezentację. Zaczynamy od stworzenia szablonu slajdu. Otwieramy okno warstw (Menu Warstwa -> Warstwy) i zmieniamy standardową nazwę „Layer 1” na „Szablon” (nazwa może być oczywiście dowolna, ale wygodniej nam będzie posługiwać się jakimiś opisami, a jak zobaczymy później, będzie to również potrzebne do zastosowania opcji tekstów automatycznych).

4. Z menu Efekty wybieramy opcję Prezentacja JessyInk->Szablon slajdów i w okienku, które się pojawi wpisujemy nazwę warstwy, która będzie od tej pory szablonem wyglądu naszych slajdów.

Od tego momentu zaczynamy projektowanie. Ponieważ inkscape jest przede wszystkim programem do grafiki wektorowej, możemy całkowicie popuścić wodze wyobraźni i stworzyć szablon całkowicie unikalny.

5. Do naszego szablonu możemy teraz dodać teksty, które skrypt będzie nam aktualizował automatycznie. JessyInk umożliwia nam autouzupełnianie między innymi tytułów slajdów, numerów slajdów oraz ilości slajdów. Odbywa się to w ten sposób, że zaczynamy od stworzenia podstawy. Wpisujemy dowolny tekst, wybieramy krój pisma, wielkość itp i umiejscawiamy tam gdzie ma się on pojawiać. Następnie, z zaznaczonym obiektem tekstowym, wybieramy z menu Efekty->Prezentacja JessyInk->Teksty automatyczne, a w oknie, które się pojawi wybieramy co to ma być.

Tak przygotowany obiekt możemy teraz dopracować wyglądowo, zmienić dowolnie kolor, obrys, rozmycie, a korzystając z faktu, że duplikaty obiektu też będą traktowane jako teksty automatyczne, możemy tworzyć efekty typu odbicie (wystarczy zduplikować obiekt, odbić go w poziomie i ustawić wypełnienie gradientowe z przeźroczystością). Przy odrobinie zabawy nasz tytuł slajdu może wyglądać tak:

Podobnie postępujemy z numerami slajdów.

6. Gdy szablon mamy gotowy, możemy przystąpić do tworzenia kolejnych slajdów naszej prezentacji. Każdy slajd prezentacji jest warstwą pliku SVG. Dodatkowo, nazwa danej warstwy, będzie użyta jako tytuł slajdu (o ile zdefiniowaliśmy w szablonie tekst automatyczny). Otwieramy więc okno warstw, blokujemy edycję warstwy szablon i tworzymy nową warstwę, której nadajemy odpowiednią nazwę. Mając włączoną nowo utworzoną warstwę, możemy dodawać kolejne elementy, które pojawią się nam na slajdzie (teksty, obrazki, wykresy itp.). Podczas projektowania kolejnych slajdów dobrze jest korzystać sobie z możliwości wyłączania widoczności warstw (symbol oczka przy nazwie warstwy).

7. Bierzemy się za przejścia. Najpierw musimy sobie w głowie rozplanować w jakiej kolejności mają się pojawiać elementy slajdu, a w jakiej znikać. Jest to o tyle ważne, że JessyInk nie udostępnia nam żadnej listy obiektów i ich kolejności, więc zwyczajnie musimy to pamiętać. Gdy już wiemy co i jak, zaznaczamy obiekt, któremu chcemy nadać przejście i wybieramy z menu Efekty->Prezentacja JessyInk->Efekty, a w pojawiającym się okienku wybieramy co i kiedy ma się pojawić i w jaki sposób przy przechodzeniu prezentacji od początku (przy przechodzeniu od tyłu będzie się pojawiać i znikać w odwrotnej kolejności). W poniższym screenie, ustawiłem, że „punkt pierwszy” ma się pojawić jako pierwsza czynność, a jego zniknięcie będzie piąte (licząc od momentu wczytania slajdu).

Po ustawieniu kolejnych elementów będzie to w przypadku mojej prezentacji wyglądało tak, że elementy będą pojawiać się w kolejności pierwszy punkt (1), drugi punkt (2), trzeci punkt (3) Bruce Lee (4), a znikać w kolejności pierwszy punkt (5), drugi punkt (6), trzeci punkt (7). Przy przejściu od tyłu, bedzie to wyglądać odwrotnie.

Niestety do wyboru mamy jak widać tylko dwa rodzaje wejść i zniknięć, ale czy naprawdę potrzeba więcej?

8. Podobnie robimy z przejściami slajdów, choć tu nie musimy zaznaczać konkretnej warstwy, bo w okienku wpisujemy nazwę warstwy, dla której będziemy nadawać przejście. Wybieramy z menu Efekty->Prezentacja JessyInk->Przekształcenia. Podobnie jak w przypadku obiektów slajdu możemy wybrać sposób pojawienia się slajdu i jego zniknięcia w kierunku od początku i od końca.

Tu może jednak pojawić się problem. Jeśli nazywaliśmy warstwy z użyciem polskich znaków skrypt JessyInk może odmówić współpracy wyrzucając błąd. Rozwiązanie jest proste, choć wymaga odrobiny chęci. Po pierwsze podczas projektowania nie stosujemy polskich liter. Po zapisaniu pliku, otwieramy go w dowolnym edytorze tekstowym mającym możliwość otwierania i zapisywania z kodowaniem UTF-8 (polecam edytor programistyczny notepad++), w nim odnajdujemy linie oznaczone jako: inkscape:label=""
i podmieniamy nazwy slajdów na zawierające polskie znaki. Zapisujemy (z kodowaniem UTF-8) i gotowe.

Prezentacja gotowa. Możemy ją przesyłać innym ludziom, prezentować na konferencjach i spotkaaniach, albo wrzucić na stronę do przeglądania online.

Teraz wartoby zadać sobie pytanie: skoro są programy do prezentacji typu PowerPoint czy OpenOffice Impress, które dają nam takie możliwości, że hoho! to po co babrać się w inkscape?

Po pierwsze z powodu przenośności. Prezentacja stworzona w inkscape za pomocą JessyInk to tak naprawdę zwykły, tekstowy plik SVG (żadna binarka). Mały (chyba, że nawaliliśmy efektów i bitmap) i otwieralny bez konieczności ściągania kobylastych pakietów biurowych, czy dedykowanych przeglądarek/playerów. Wystarczy zwykła w miarę nowa wersja przeglądarki www (działa na pewno w FF, Operze, a według autora skryptu również w Safari, IE choć ma teoretycznie obsługę formatu SVG, to nie potrafi sobie poradzić. W chrome działa, choć gubi niektóre efekty, jak np maska przeźroczystości.)

Drugi powód, to swoboda, z jaką można projektować wygląd prezentacji. Inkscape daje możliwości, jakich raczej nie posiada PP czy Impress i użyty przez utalentowanego grafika da nam naprawdę niesamowite efekty.

Trzeci powód, to prostota. Jak mam nadzieję wykazałem, stworzenie prezentacji w Inkscape nie wymaga ani dużo czasu, ani głębokiej znajomości samego programu.

Znowu wyborowo

2010-11-18T09:14:00.001+01:00

Oprócz faktu, że znowu trzeba będzie wybierać między starymi dziadami, weteranami polityki, którzy nie zrobili nic, lub zgoła niewiele (ale za to mają nazwiska i murowane miejsca np w radach miejskich) i potem także niewiele zrobią, a młodymi, którzy może nawet i są pełni zapału i może nawet chcieliby COŚ zrobić, ale starzy im nie pozwolą, jest jeszcze jeden powód, żeby nie lubić wyborów: kampania wyborcza.

Z powodu kampanii wyborczej miasta zamieniają się w śmietniki. Niemal każdy słup, słupek, barierka czy płotek obwieszony jest plakatami wyborczymi. W większości paskudnymi plakatami, przylepionymi na byle jakiej tekturze, przywiązanymi drutem wiązałkowym. Plakatami z durnymi hasłami wyborczymi, urągającymi niejednokrotnie inteligencji przeciętnego wyborcy, ze zdjęciami kiepskiej jakości i w ogólności paskudnymi, byle tylko walącymi po oczach wielkim różowym nazwiskiem. A na każdym plakacie obietnica, “Będzie git!”, “Zrobię wam dobrze!”, “Wybuduję! Zapewnię! Dopilnuję!” (aż by się chciało dopisać “tymi ręcami taczki z betonem będę pchał!”) tylko głosujcie na mnie!

Plakaty przywiązane byle jak, odpadające, a potem walające się po ulicach, plakaty niszczone przez polityczną konkurencję, pobazgrane, nadpalone. I dzień w dzień, aż wreszcie może komitety po wyborach zdecydują się je sprzątnąć (o ile zapłacenie kary nie okaże się bardziej opłacalne niż sprzątnięcie syfu, który się pozawieszało), patrzą na Ciebie gęby wannabe polityków, z każdego zakątka, z każdej latarni, z każdego miejsca do którego da się przyczepić kawał tektury. I nie ma jak się obrócić, żeby nie trafić na wyszczerz któregoś kandydata i nie doznać gwałtu na poczuciu estetyki. Ale cóż, taki los. Wybory na szczęście już niedaleko i zostaje tylko liczyć, że kary za pozostawienie śmieci na słupach będą naprawdę dotkliwe.

Sierpniowa Lubelska Masa Krytyczna

2010-08-22T13:05:00.001+02:00

Czyli comiesięczny przejazd rowerzystów przez Lublin. Jak zwykle w ostatni piątek miesiąca, start z Placu Litewskiego o godzinie 18, a meta przy ratuszu. Do uczestnictwa potrzebny jest jedynie sprawny technicznie rower i wyrażona bądź wewnętrzna chęć jazdy w grupie.

Wszyscy z nami rowerami!

Podyskutować na temat masy można pod tym linkiem.

Oczywiście masa krytyczna jeździ też w innych miastach, więc zachęcam was czytelnicy moi do rozejrzenia się w swoim mieście :)

Uwaga na lasy!

2010-07-16T12:08:00.002+02:00

Pozwalam sobie, paskudnie i bez wyraźnego pozwolenia przekleić tutaj zamieszczony na forum post drakena. Co prawda stali czytelnicy tego bloga już to widzieli i czytali, ale może jednak jakiemuś zbłąkanemu internaucie ta wiedza się przyda:

[quote="draken"]Inny horror przeżywają gospodarze lasów. Już od dłuższego czasu na większości obszarów lesnych utrzymuje się najwyższy stopień zagrożenia pożarowego. Wiele nadleśnictw wprowadziło okresowe zakazy wstępu do lasów.

Zagrożenie pożarowe mierzone dzięki sieci monitoringu można sprawdzać TUTAJ i TUTAJ
Mapę obszarów objętych zakazem wstępu do lasów macie TUTAJ

Wiele osób narzeka na leśników, że takie zakazy są wprowadzane. Jednak sytuacja jest naprawdę bardzo trudna. Na moim terenie wilgotność ścioły leśnej rano wynosi już od kilku dni poniżej 10%. To mniej niż papier trzymanych w domu książek. Dodajcie do tego opary lotnych związków pochodzące z żywicy. Naprawdę wystarcza niedopałek, a czasami nawet i tego nie trzeba.
Jeden z naszych pożarów tegorocznych, to samozapłon mrowiska.

Zdaję sobie sprawę, że w wakacje każdy chciałby się nacieszyć przyrodą, no ale czasami po prostu nie da się inaczej. Jeżeli jednak znajdziecie się w lesie objętym zakazem, czy to z niewiedzy, że taki zakaz wprowadzono, czy rozmyślnie (bo przecież ja nic złego nie zrobię) a zostaniecie złapani przez Straż Leśną - polecam nie dyskutować, tylko wyrazić skruchę i oddalić się poza las. Ustawowo przewidziany mandat to od 50 do 500 zł. Zwykle klient nieawanturujący się jest pouczany po prostu i spisywany (do czego Straż Leśna oraz Służba Leśna ma pełne prawo).

Acha - o zakazie na danym terenie zawsze informowane są lokalne media, urzędy gminne, miejskie i powiatowe, w miejscach wjazdu dróg w kompleksy leśne ustawia się tablice informacyjne, we wsiach umieszcza się informacje w sklepach i na tablicach ogłoszeń, przekazuje się je parafiom, ośrodkom zdrowia etc.

Jeszcze jedno - z pożarem w lesie nie ma żartów. W drzewostanie sosnowym, ściana ognia (udokumentowane) potrafi przemieszczać się z prędkością do 60 km/h. Na leśnej drodze nawet samochodem ciężko jest uciec.[/quote]

Koleją na wakacje

2010-07-07T10:37:00.001+02:00

“Koleje kuszą letnią ofertą”, taki nagłówek można przeczytać sobie na gazeta.pl oraz przewozyregionalne.pl i intercity.pl. Nic tylko przyklasnąć, oto wyjście do klienta! Oto wspaniała oferta! Brać wybierać i jechać! Nawet na Syberię można sobie pojechać.

I tylko w tym całym pięknym obrazie jest jedna mała dziura. Albo nawet spora dziura. Wystarczy poszukać połączeń w internetowym rozkładzie jazdy, czy poczytać owe newsy, żeby zobaczyć, że dziura nosi nazwę Lublin i południowy-wschód Polski. Chcesz jechać nad morze z Łodzi, Warszawy, Poznania, Krakowa? Proszę bardzo! Bezpośrednie pociągi do Trójmiasta, Świnoujścia czy Zakopanego. Chcesz pojechać z Lublina w Bieszczady? Proszę bardzo – do Ustrzyk Dolnych – trzy przesiadki, pociągi osobowe, najkrótszy czas przejazdu: 17 godzin. Do Mrągowa? Sorasy, nie da rady. Do jastarni? O! Bezpośredni! Ale chwyla… wyjazd 16:25, przyjazd 6:18, cała noc w pociągu. Ale przecież turyści nawykli do takich drobnych niewygód, prawda? A dzieci niech się przyzwyczajają.

Nie wiem, może to tylko moja frustracja wynikająca z braku samochodu, ale jak patrzę na połączenia kolejowe z Lublina dokądkolwiek, to nierzadko dochodzę do wniosku, że polska kolej ma wschodnią część kraju głęboko w okolicy okrężnicy. Smutne.

Upał...

2010-06-11T13:46:00.000+02:00

Upał daje się we znaki wszystkim. Gorąco siada ludziom na głowy i w połączeniu z temperaturą plenerowych imprez wyborczych o popuszczenie nietrudno. W Lublinie w zeszłą sobotę na placu Litewskim spotkały się dwie imprezy polityczne: "piknik rodzinny" zorganizowany przez Palikota i spotkanie z kandydatem Kaczyńskim. Niby nic, zwykła przepychanka między PO i PiS, ale przy okazji wyszło jak bardzo niektórym w naszym pięknym kraju polityka wspomagana temperaturą gotuje ludziom zwoje mózgowe. I to z obu stron.

Tutaj zwolenniczka PiS atakuje przeciwnika z PO drąc mu kartkę z agitacyjnym napisem. Z drugiej strony babka wrzeszczy co to by nie zrobiła Kaczyńskiemu jakby miała pałę.

A postronnemu obserwatorowi się przykro robi, że zamiast korzystać z pogody, pójść z rodziną na spacer, pojechać nad Zalew Zemborzycki, pójść na rower, ludzie wolą iść na wiec dwóch cymbałów i robić z siebie idiotów.

A tak apropos wyborów

Sors: http://moronail.net/img/5038_vote-cthulhu-because

Podsłuchane na jamendo 9

2010-06-01T12:28:00.001+02:00

Muzyka Adama Certamena Bownika kojarzy mi się bardziej z typem muzyki spokojnej, nastrojowej, kosmicznej. Album Ecosphere lubelskiego artysty z kręgu muzyki elektronicznej, jest inny, dynamiczny, mocniejszy, ale jednocześnie jak każdy jego album jest intrygujący brzmieniowo. Jednocześnie, można powiedzieć, że słychać w nim wypracowany w tak wielu poprzednich albumach styl, który powinien się spodobać wszystkim dotychczasowym fanom Adama.

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Klawiatura Dvoraka

2010-05-24T14:10:00.001+02:00

Uproszczony układ klawiatury Dvoraka (Dvorak Simplified Keyboard), to bardzo interesująca rzecz. Teoretycznie, jest to układ lepszy od najpopularniejszego obecnie QWERTY (układ Sholesa), a jednak mimo że został opracowany jeszcze w latach trzydziestych ubiegłego stulecia, nie przebił się do masowej produkcji. W dobie komputerów i łatwego przełączania układów klawiatury zdobywa on jednak (powoli, bo powoli) pewną popularność.
Podstawową cechą tego układu jest to, że znaki rozłożone są na klawiaturze z uwzględnieniem częstotliwości ich występowania, tak więc w rzędzie środkowym, “domowym”, na którym ręce powinny spoczywać w momencie nie pisania, umieszczone są litery występujące w danym języku najczęściej. W rzędzie górnym, znaki trochę mniej używane, a w dolnym, najtrudniejszym do uzyskania, są znaki stosowane najrzadziej. Dzięki takiemu układowi minimalizuje się ilość ruchów potrzebnych do wpisania tekstu (szczególnie ruchów pomiędzy wierszami). Zaletę klawiatury widać, gdy zanalizuje się ilość uderzeń w wierszu w przeciętnym tekście – w układzie Dvoraka, 70% uderzeń przypada na wiersz domowy, podczas gdy w układzie QWERTY jest to zaledwie 32%.[1] W bardzo dużym uproszczeniu oznacza to tyle, że 70% tekstu wpisywanego z użyciem klawiatury Dvoraka odbywałoby się bez konieczności zmiany rzędu przycisków.
Do zalet tej klawiatury należy przede wszystkim zmniejszenie zmęczenia rąk podczas pisania długich tekstów, a także szybkości. Ta druga zaleta zaowocowała uzyskaniem przy pomocy układu Dvoraka rekordu Guinessa w szybkości wpisywanego tekstu.
Wadą tego układu jest to, że został on opracowany w oparciu o dane dotyczące języka angielskiego, przez co zastosowanie w innych językach wymaga jego modyfikacji (w przeciwnym wypadku tracimy zalety wynikające z dopasowania położenia klawiszy do częstości ich użycia).
Próbowałem ostatnio znaleźć układ Dvoraka w wersji zoptymalizowanej dla języka polskiego. Okazało się to nie takie proste, ponieważ gros użytkowników używa niezmodyfikowanej wersji angielskiej z polskimi diakrytykami uzyskiwanymi za pomocą klawisza alt. Jak pisałem wyżej, stosowanie takiego układu nie wydaje się być zbyt sensowne, jako że częstości występowania liter w języku polskim różnią się od języka angielskiego (ORLY? też mi odkrycie, nie? :P)
Postanowiłem spróbować sam ułożyć taką klawiaturę. Niestety nie jestem naukowcem i nie mam możliwości przeprowadzenia odpowiednich badań, więc skorzystałem z linii najmniejszego oporu i wykorzystując dane opublikowane na stronie http://www-users.mat.uni.torun.pl/~krypto/zasoby/wlasn_stat_liter.htm przełożyłem litery według częstotliwości ich występowania. Układ Dvoraka dla języka polskiego w moim wykonaniu wygląda tak:
(rys. na podstawie: http://en.wikipedia.org/wiki/File:KB_United_States_Dvorak.svg)

Nie jest to w żaden sposób układ dopracowany, raczej wstępna propozycja, jak widać diakrytyki są nadal uzyskiwane za pomocą klawisza alt, a znaki interpunkcyjne i numeryczne są umieszczone jak w oryginalnym układzie angielskim, ale może ktoś kiedyś znajdzie ten wpis i zechce się pobawić w jego dopracowanie? Jeśli ktoś ma chęci i możliwości, to jak to mówią na zachodzie: feel free to do it. Osobiście też jeszcze z tym powalczę w ramach możliwości i czasu.

Dodatkowo załączam paczkę z instalatorem tego układu dla systemów Windows (łącznie z plikiem źródłowym dla MKLC), a jak znajdę odpowiedni soft, to przygotuję też paczkę dla linuksa.
Jeszcze tylko się nauczyć tego czegoś i będzie git :P

PL_Dvorak_Win.zip

Tolerancja!

2010-05-24T13:24:00.001+02:00

W ostatnią sobotę w Lublinie było ciepło. Pogoda całkiem ładna, deszcz nie padał, a w centrum Lublina narobiło się manifestacji. Dwie legalne i jedna niekoniecznie. Na czele maszerował pochód ONR, za nimi bębniarze z Lubelskiego Porozumienia Na Rzecz Tolerancji, a w całość zamieszali się jeszcze jacyś luźni działacze antyfaszystowscy, którzy zablokowali Krakowskie Przedmieście i musiała ich stamtąd ściągać policja.

Samo wydarzenie nie byłoby w sumie warte jakiejkolwiek wzmianki, ot maszerują sobie, niech im tam. ONR nawet zmądrzało chyba, po powstrzymali się od jawnych wrzut na Żydów i od pozdrawiania “tradycyjnym pozdrowieniem polskich narodowców” (to w żadnym wypadku nie Heil Hitler! Ani trochę, nie, wcale a wcale!). LPRT z kolei szło sobie z tyłu i bębniło, wszyscy wrzeszczeli jakieś hasełka, jak to na tego typu imprezach. Dymu wielkiego nie było, szyby nie leciały, opony nie płonęły, było na pewno spokojniej, niż gdyby przyjechali stoczniowcy albo górnicy.

Takie okazje jednak wywołują u mnie, jak zresztą u każdego szanującego się relatywisty moralnego, kocioł z wątpliwościami. Gdzie leży granica tolerancji? Sytuacja w pewnym momencie przedstawiała się w ten sposób, że grupa blokująca Krakowskie darła się o tolerancji i że “faszyzm nie przejdzie”, na co narodowcy odkrzykiwali coś w stylu “właśnie widać waszą tolerancję”. Ta krótka wymiana wrzasków idealnie pokazuje główną słabość filozofii tolerancyjnej: skoro jesteś tolerancyjny, to rób to do końca i nie zabraniaj niczego nikomu itd. itp. Ja, moralny relatywista, mam z tym niejaki problem, bo z jednej strony rozumiem sens tej argumentacji. Jest on zasadniczo słuszny, skoro wyznaję różnorodność światopoglądową i wolność słowa, to nie powinienem zabraniać zabierania głosu osobom o światopoglądzie przeciwnym do mojego, zgodnie z zasadą, że nienawidzę twoich poglądów, ale dam się posiekać za twoje prawo do ich głoszenia.

Z drugiej znowu strony, czy powinienem dopuszczać do głosu ludzi, którzy mniej lub bardziej otwarcie wyrażają poglądy ksenofobiczne, stylizują się na tych, którzy doprowadzili do wymordowania wielu milionów bezbronnych ludzi i rozpętali najgorszą wojnę poprzedniego stulecia? Czy powinienem tolerować ludzi, którzy jawnie chcą rozlewu krwi, sami o sobie twierdzą, że są gorsi od faszystów i gdyby mogli, wprowadzili by politykę, kto wie czy nie gorszą niż apartheid w RPA?

Gdzie należy postawić granicę? Czy powinienem dopuścić ich do głosu i ryzykować, że znajdą się osoby, które zechcą wprowadzić w czyn głoszone przez nacjonalistów założenia? Czy może zastosować prewencyjną cenzurę? Wyłapać, schować, zamilczeć. Nie ma problemu, nie istnieje, zniknął. Cenzura już była i nikomu normalnemu nie będzie śpieszno jej na nowo wprowadzać, tym bardziej, że na dobrą sprawę gówno daje.

Na koniec jeszcze przemyślenie natury ogólnej: w całej tej sytuacji najciekawszy jednak jest fakt, że podczas gdy manifestacje sobie maszerowały, blokowały itp. w ogródkach na Krakowskim Przedmieściu siedzieli sobie zwykli, przeciętni ludzie, pili piwo, jedli lody i obserwowali cały ten cyrk. I ani ONRowcom, ani antyfaszystom nie wpadło w ogóle do głowy, że ci wszyscy ludzie, mieli ich głęboko gdzieś. Że przeciętny człowiek ma w nosie hasła zarówno jednej, jak i drugiej strony, bo podstawowym pragnieniem przeciętnego człowieka, od tysięcy lat, jest przede wszystkim spokój. Możliwość pracy bez zastanawiania się, czy przypadkiem gdzieś ktoś nagle nie zacznie latać i szukać w załodze fabryki Żydów, nazistów, czarnych i kosmitów, żeby ich wywalić z pracy za niewłaściwe poglądy/narodowość/kolor skóry/ilość oczu. Brak lęku przed tym, że jakiś zdebilały dyktator wywoła sobie wojenkę. ONRowi nie dało nawet do myślania to, że na hasło “Polacy! Chodźcie z nami” nie zerwały się nagle tłumy ludzi.

A mi przyszło do głowy, że zamiast wrzeszczeć swoje hasełka i bębnić, zarówno nacjonaliści, jak i antyfaszyści mogliby pójść gdzieś i zrobić coś konstruktywnego, na przykład pójść do pobliskich lasów i wyzbierać śmieci. Zysk dla wszystkich: czysty las w którym Polacy i inni mogliby sobie spacerować ciesząc się wiosną, a także spokój dla ludzi w centrum, którzy nie musieliby wysłuchiwać wrzasków pod oknami.

A ONR i antyfaszyści mieliby zajęcie, dzięki któremu nie lęgły by im się w mózgach durne pomysły…

Wybory-srybory

2010-05-13T16:18:00.001+02:00

Koniec kolejnego dobijającego dnia pracy, chwila czasu, można się wywnętrzyć :P

Wybory za pasem. Obywatelski obowiązek wzywa do tego, żeby pójść, dać głos, zadecydować. A ja od dłuższego czasu noszę się z zamiarem, żeby nie iść. Albo żeby pójść i skreślić wszystkich, żeby głos poszedł w cholerę. Bo te wybory to po raz kolejny wybór spomiędzy ludzi popieranych przez ugrupowania, których jedynym celem jest dmuchnięcie nas od tylca. Wybór, który tak naprawdę ogranicza się jedynie do określenia, czy chcemy być posunięci z wazelinką, na sucho, w słomie, czy z powiewającą chorągiewką? A może przez kogoś, kompletnie nieznanego, tak dla urozmaicenia sobie?

Tak więc nie widzę sensu dalszego uczestnictwa w życiu politycznym RP. Zresztą jak pisał swego czasu lider nieśmiertelnego Kabaretu Potem, Władysław Sikora:

Nie chodzę na wybory państwowe bo od lat nie mam na kogo głosować! Znajomi mi powtarzają: jak nie będziesz wybierał to wybiorą za ciebie.
A ja nie oddam głosu na żadne z proponowanych mi ugrupowań politycznych! Żeby się potem nadymali, że rządzą w imieniu Narodu?! Gówno!!!
Niech będzie frekwencja 10 %! Niech rządzą w imieniu moherów, liberałów i komunistów - ale ja im głosu nie dam! Jak patrzę na te tępe cwaniackie mordy to ogarnia mnie rozpacz.
Jak się czasem nawet coś pojawi to po niedługim czasie przeżarte jest przez układy wewnątrzpartyjne. Być może nie ma na to rady... być może jest.

Podsłuchane na jamendo 8

2010-05-04T13:46:00.001+02:00

Odpaliłem dzisiaj od jakiegoś czasu nie używane Jamendo i po raz kolejny wpadłem z miejsca. Płyta Tunguska Chillout Grooves firmowana przez Tunguska Electronic Music Society. Nie wiem co takiego jest w otwierającym ją utworze “Le Petit Prince” Olega Sirenko, ale okazało się, że jest to jedna z tych kompozycji, które wywołują u mnie ciary na plecach. Drugi utwór również wibruje mi gdzieś pod czaszką powodując z jednej strony chęć dalszego słuchania, a z drugiej niecierpliwość, kiedy będzie kolejny, bo mam przeogromną nadzieję, że całość będzie trzymać równie wysoki poziom. Biorę się za słuchanie.

Profesjonalny katalog niezależnej muzyki

Po czym poznać wieszcza?

2010-04-21T09:12:00.001+02:00

“He! czekać? szczekać? zwlekać?” -
przerwał Maciej drugi,
Ochrzczony Kropicielem od wielkiej maczugi,
Którą zwał Kropidełkiem; miał ją dziś przy sobie.
Stanął za nią, na gałce zwiesił ręce obie,
Na ręku oparł brodę krzycząc: "Czekać! zwlekać!
Sejmikować! Hem, trem, brem, a potem uciekać.
Ja w Prusach nie bywałem; rozum królewiecki
Dobry dla Prus, a u mnie jest rozum szlachecki.
To wiem, że kto chce bić się, niech Kropidło chwyta,
Kto umierać, ten księdza niech woła, i kwita!
Ja chcę żyć, bić! Bernardyn po co? czy my żaki?
Co mi tam Robak! otóż my będziem robaki,
I dalej Moskwę toczyć! trem, bdrem, szpiegi, wzwiady;
Wiecie wy, co to znaczy? - Oto, że wy dziady,
Niedołęgi! He, Bracia! to wyżla rzecz tropić,
Bernardyńska kwestować, a moja rzecz: kropić,
Kropić, kropić i kwita!"

Najprościej po tym, że jest świetnym obserwatorem i trafnie opisuje to co widzi. Weźmy sobie takiego Mickiewicza. Czytam sobie księgę siódmą Pana Tadeusza i zastanawiam się cały czas nad aktualnością zawartych tam obserwacji. Czasem odnoszę wrażenie, że od czasów Mickiewicza nic się nie zmieniło, dalej jesteśmy społeczeństwem kłótliwym, przedkładającym prywatę nad ogólniejsze interesy, dającym się podpuszczać. Nadal są wśród nas osoby, którym nad myślenie milsze jest walenie po łbach zgodnie z zasadą “Kropić, kropić, kropić i kwita!”. Tak trochę odnoszę wrażenie, że w całej naszej polskiej pogoni za przeszłością, za pamięcią, zgubiliśmy gdzieś cały sens pamiętania. Nie potrafimy wyciągać z przeszłości wniosków, nie potrafimy się uczyć na własnych błędach, nawet jeśli wieszcz walnie nas nimi w łeb aż zadźwięczy…

Ale może to ja mam spaczony ogląd, nie znam się i zupełnie nic z wieszcza nie zrozumiałem?

Tragedia zwykłego człowieka

2010-04-14T09:05:00.001+02:00

W całym tym medialnym szumie stworzonym wokół tragedii w Smoleńsku, w całym tym szumie, który również my sami tworzymy, dyskutując o tym chociażby w sieci, zapominamy wszyscy o jeszcze jednym wymiarze wydarzenia. Dyskutując na temat zmarłych polityków, generałów, biskupów, ludzi z pierwszych stron gazet, kłócąc się kto i dlaczego, po co, na co i kto potem, nie widzimy, że oprócz tych ludzi, byli tam jeszcze inni, tacy jak my. Ja, Ty, on, ona, oni. Zwykli, przeciętni obywatele, którzy po prostu pracowali. Załoga samolotu, piloci, stewardessy. Ludzie, którzy absolutnie nic nam nie zrobili. Jak każdy mieli swoje grzeszki, tajemnice, swoje dobre i złe uczynki, swoje rodziny, ojców, matki, dziadków. Ludzie, o których nie będzie się trąbić w mediach przez tydzień. Nikt nie będzie się kłócił o to, gdzie mają być pochowani, bo zostaną zwyczajnie złożeni w swoich rodzinnych miastach, na zwyczajnych cmentarzach, bez pompy. A nawet jeśli zostaną wspomniani publicznie, to szybko zostaną również zapomniani, bo są po prostu zwykli.

Może właśnie dla nich warto by chociaż na ten jeden tydzień przestać się żreć. Nawet jeśli nie znosiliśmy polityków, nie znosiliśmy biskupów, tych wszystkich celebrytów, których twarzami i wyczynami massmedia zalewają nas codziennie, to może warto uczcić tych zwykłych ludzi, którzy byli tam z nimi, a o których za kilka dni nikt nie będzie pamiętał. Zamiast zżymać się na ludzi, którzy wstawiają wstążeczki, wywieszają flagi, zapalają znicze, wyobraźmy sobie przez chwilę, że to wszystko nie jest dla polityków, a właśnie dla nich.

Na przykład dla Natalii Januszko, stewardessy.

Bez tytułu

2010-04-13T16:53:00.000+02:00

Żałoba narodowa. Dziewięćdziesiąt sześć osób tragicznie zmarłych.

Napiszę tylko, że mam taką głupią, złudną nadzieję, że może coś z tej katastrofy jednak wyniknie. Że może ktoś, gdzieś wyciągnie jakieś wnioski. Może ta deklarowana przez wielu jedność w obliczu tragicznego wydarzenia zostanie w ludziach trochę dłużej niż do końca tygodnia.

Podsłuchane na jamendo 7

2010-03-15T09:51:00.001+01:00

Dzisiejszy artykuł w internetowym wydaniu “Wybiórczej” przypomniał mi, że czas znowu podpimpować jamendo.

Tym razem na tapetę trafia młoda, niemiecka artystka Julia Kotowski, znana pod pseudonimem “Entertainment for the Braindead”. Album "Hydrophobia” zawiera bardzo sympatyczne połączenie wokalu z robioną domowymi sposobami muzyką (jak pisze sama autorka, laptop, mikrofon USB i sypialnia rodziców). Efekt, nawet jeśli nie jest porównywalny z full profeska mega turbo studyjnymi nagraniami, to mimo wszystko warty przesłuchania.

Nowa Fantastyka nr 3 (330) 2010

2010-03-09T09:13:00.001+01:00

W zasadzie można uznać numer za przeczytany. Piszę w zasadzie, bo po raz kolejny stwierdziłem, że nie bardzo chce mi się czytać "od deski do deski". W zasadzie możnaby rzec, że wracam chyba do czasów z początku przygody z czasopismem, gdy to kupowałem je jedynie dla zawartości literackiej, niemal całkowicie ignorując część publicystyczną. Tak zresztą chyba trzeba będzie zrobić, bo i publicystyka jakoś tak znowu mniej interesująca, a jeśli już interesująca, to z przyczyn ograniczenia, to ostatnio wychodzi po łebkach i na szybko.

Ostatecznie numer oceniam w zasadzie jako “letni”. Taki co to niespecjalnie ziębi czy grzeje. Z publicystyki tradycyjnie ominąłem aktualności. Jest to dział w moim odczuciu może nie tyle zbędny, co zwyczajnie kompletnie poza moim spektrum zainteresowań. Poza to spektrum wyleciał również artykuł Bartłomieja Paszylka o wilkołaczych filmach i literaturze. Zatrzymałem się na dłużej natomiast na artykule znanego skądinąd MRW o wielkich robotach. I tu zaskoczenie, bo spodziewałem się, że autor ograniczy się przede wszystkim do anime, a jednak dostałem tekstem znacznie bardziej przekrojowym. I w zasadzie jedyny minus to taki, że cała ta wiedza została tak mocno ściśnięta i przez to może sprawiać wrażenie kolejnej wyliczanki (to ostatnio chyba modny typ artykułu w NF). Znowu wołam więc “Cyklu! Cyklu!”.

Kolejny artykuł interesujący to oczywiście tekst duetu Haska – Stachowicz o wynalazkach z dawien dawna. Tutaj redakcja chyba wreszcie próbuje coś ruszyć w kwestii cyklu, bo wyliczanki jest tu jakby mniej, natomiast konkretne przykłady są opisywane nieco głębiej. Poza tym nagłówek “Wynalazki z lamusa cz. 2” wskazuje, że NF po troszeczku do cykli wraca.

Arcydzieła których nie było. Cóż, skoro ich nie było, to pewnie z jakiegoś powodu, ale niestety temat ten mnie mało interesuje, więc znowu artykuł wyskoczył poza horyzont zdarzeń.

Orbitowski to w zasadzie klasa sama w sobie i jak zwykle trzyma poziom, więc co tu się będę rozpisywał ;)

No i na koniec literatura. Trzy opowiadania, z czego dwa mi nie za bardzo podeszły. Szyda i Cyran jakoś rozminęli się z moim degustibusem, przy czym opowieść Szydy, ma bardzo ciekawy pomysł, jednak w moim odczuciu został on rozwiązany banalnie. Wydaje mi się, że z tak skonstruowanego świata można było wycisnąć znacznie więcej.

Tekstem numeru w mojej osobistej ocenie okazuje się “Z głębin nocy, gdy na niebie księżyc w pełni lśni” Kima Newmana. Opowiadanie wciągające, z intrygującym pomysłem i dające ciekawe możliwości dla przemyśleń. Ostatnie fragmenty może trochę zalatują zbędnym patosem, ale nie psuje to całościowego wydźwięku tekstu.

Do layoutu chyba przyjdzie nam się przyzwyczaić, choć w tym numerze jakoś chyba mniej eksperymentatorsko potraktowano układ tekstów. Niestety nie doczekam się chyba większego dolnego marginesu i w autobusie nadal będę musiał wykonywać dodatkową ekwilibrystykę z przesuwaniem kciuka w inne miejsce, żeby nie zasłaniał tekstu. Ale to pewnie ja jakiś nienormalny jestem, bo nie umiem robić widać żonglerki pismem za pomocą jednej ręki… Zresztą niedługo wracam na rower i problem zniknie, a kto wie, czy następne numery zainteresują mnie czymś na tyle, żeby je kupić?

Wróćmy więc do “Światła”…

Koniec jest dobry jeśli po nim jest początek

2010-02-25T12:18:00.001+01:00

W tym konkretnym wypadku koniec jednej książki, za którym pojawił się początek następnej.

Koniec odnosi się do opisywanego wcześniej Snu_numer_9 Davida Mitchella. W ostatecznym rozrachunku książka zdecydowanie dobra. Choć fantastyka tam jest absolutnie pretekstowa (o ile w ogóle można mówić o tej powieści, że jest “fantastyczna”), to całość historii, bohaterowie, setting, to wszystko razem ładnie gra i po przebiciu się przez warstwę nieco rozbuchanego języka, całkiem przyjemnie wpasowuje się w mózg czytelnika i zostawia tam taki przyjemny osad. Oczywiście nie mogę powiedzieć, że książka podeszła mi CAŁA, ale w sumie każdy jej fragment, czy ten ciekawszy, czy mniej ciekawy, dał jakiś temat do przemyśleń, coś nad czym można się zastanowić i czasem spojrzeć na rzeczywistość z innej strony.

Początek z kolei do Czarne oceany Jacka Dukaja. Z tym autorem mam problem i trochę podchodzę do niego jak pies do jeża. Do tej pory mam na koncie Lód i nieudaną próbę z Perfekcyjną niedoskonałością. Lód sam w sobie jest rzeczą niemal absolutną i trudną do całościowego ogarnięcia. Rozmach, stylizacja językowa, wszystkie pomysły w nim zawarte sprawiają, że nie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna. Do tej książki trzeba przysiąść. Od Perfekcyjnej odbiłem się niemal natychmiast. Fragment opublikowany swego czasu w Science Fiction uświadomił mi, że nie jestem w stanie przebić się przez warstwę językową. Ilość neologizmów i żargonu technicznego na akapit jest przytłaczająca i niestety dla wielu (w tym mnie) nie do przejścia.

Czarne oceany natomiast zaskakują od samego początku. Wciągają, łapią na lep historii i zmuszają do lektury. Stopień stechnicyzowania języka jest tu mniejszy, przez co łatwiej przebrnąć przez kolejne akapity, co więcej widać w tej powieści pewien przedsmak języka, któremu Dukaj pozwoli wyrwać się na wolność właśnie w Lodzie. Są w tej powieści pewne sformułowania, zwroty, które wywołują właśnie skojarzenia z Lodem. Tu jednak są to tylko wtręty, podczas gdy tam jest to język całej powieści.

Świat który kreuje Dukaj w Czarnych oceanach sam w sobie jest niesamowity i absolutnie fantastyczny. Z jednej strony bliski nam ze względu na osadzenie w realiach naszego globu, a jednocześnie niemal całkowicie obcy. Stosując proste przesunięcie akcji w bliżej nieokreśloną przyszłość, Dukaj eksploatuje możliwości jakie daje takie przeniesienie w genialny sposób, kreując fascynującą wizję naszych przyszłych dziejów. I co najważniejsze wizję, która przekonuje. A przynajmniej mnie przekonała.

Tak więc czas czekać na następny koniec. Co zacznie się potem?

Ruszyło

2010-02-18T12:49:00.000+01:00

Oj ruszyło, z takiego kopyta, że tymczasowo w odstawkę poszedł blog. Ruszyło nowe forum ogólnofantastyczne http://fantastyka.info.pl/forum. Impuls do powstania przyszedł z forum NF, na którym wybuchła drobna zadyma związana ze zdjęciem bana z Konrada T. Lewandowskiego. I w sumie nie byłoby w samym odbanowaniu niczego, z czym by się nie dało żyć, ale niestety redakcja zaczęła komentować parę rzeczy w sposób, który części użytkowników (w tym mnie) zdecydowanie nie przypadł do gustu. Więc mówiąc kolokwialnie, zabraliśmy dupy w troki i zmontowaliśmy coś nowego.

Nowe forum ma tę niebywałą zaletę, że jest całkowicie niezależne. Mówiąc inaczej nie jest związane w żaden sposób z jakimkolwiek portalem, wydawnictwem czy pismem. Daje to tę przewagę, że można dyskutować o wszystkim (oczywiście najlepiej w ramach szeroko rozumianej fantastyki) i nikt nie marudzi, że nikt nie pisze o tym, czy o tamtym.

Zasadniczo mimo, że jeszcze nie minął tydzień od uruchomienia, myślę, że "bilans otwarcia" w postaci 103 użytkowników i ponad dwóch tysięcy postów jest dość dobrym wynikiem jak na forum. Należy tu oczywiście bardzo zaznaczyć, że bez Drakena, będącego "Ojcem założycielem" i nosiwody, który wystarał się o należytą reklamę, niewiele by z tego pewnie wyszło. A tak? Kręci się i to całkiem fajnie :)

KDE 4.4

2010-02-10T10:59:00.001+01:00

No i wyszła nowa wersja KDE. Wersja 4.4 zawiera w sobie sporą dozę usprawnień i kilka nowości. Z najciekawszych spraw należy zwrócić uwagę na coraz lepszą używalność duetu Nepomuk/Strigi, którego możliwości dostępne są wreszcie z poziomu Dolphina. Dodano również kilka opcji dotyczących zarządzania oknami, jak możliwość zgrupowania okien w jedno z zakładkami, czy możliwość maksymalizacji lub rozmieszczenia poprzez przeciągnięcie okna do krawędzi ekranu. Bardzo intrygująco wygląda obsługa “drag'&drop” dzięki której będzie można na przykład wyciągnąć fragment tekstu z okna programu na pulpit jako żółtą karteczkę. Ponadto doszło też kilka nowych programów (Rocs, Cantor, Blogilo) i gier. Plus standardowy debugging.

Niestety, żeby nie było tak cudownie, to jak zwykle przy nowej i wprowadzającej nowe rozwiązania wersji, mamy też nowe bugi. Zacznijmy od tego, że po instalacji okazało się, że zintegrowane w dolphinie wyszukiwanie zwyczajnie nie działało. Blogilo z kolei wykłada się przy próbie ściągnięcia stylu bloga, a konfiguracja blogów na wordpress.com, w sytuacji gdy jest się administratorem większej ich liczby, to przysłowiowy pain in the ass. Jak zwykle więc trzeba liczyć na rychłe pojawienie się wersji 4.4.1 i następnych, bo myślę, że mimo wszystko warto.

Podsłuchane na jamendo 6

2010-02-08T22:00:00.002+01:00

Tym razem z powiadomień. Na jamendo pojawiły się nowe płyty moim zdaniem warte odsłuchania. Pierwsza to album nie linkowanego jeszcze przeze mnie tutaj Dietera Wernera pt. "Rtęć i limfa"

Poprzedni album "Sąd ostateczny" urzekł mnie bardzo świetną mieszanką etniczno-elektroniczną.

Druga nowość, to singiel linkowanego już tutaj zespołu Triplexity. Tym razem gitarowo, nostalgicznie.

Zoom and enhance!

2010-02-03T13:20:00.001+01:00

Bardzo, ale to bardzo lubię ten komiks wzięty z moronaila. Wręcz uwielbiam. Jest prześmieszny i pięknie wyśmiewa bzdury z filmów dotyczące grafiki komputerowej. Niestety ma on w sobie wiele swego rodzaju prawdy, bo jak życie pokazuje, takie mniej więcej jest pojęcie przeciętnego Kowalskiego o komputerowej obróbce obrazu. Klik, klik i z totalnie gównianej fotki po klepnięciu ENTER mamy super duper szczegółowy obraz.

I potem idzie takie klientu do agencji reklamowej albo drukarni, ze zdjęciem 640x480 px i rzuca tekst:

Ja poproszę o wydruk na A2. Ja wiem, małe zdjęcie, ale może by tak dało się zoom and enhance?

Żeby dokładniej zwizualizować o co chodzi:

To małe zdjątko ze środeczka rozciągamy na całą białą przestrzeń (rozmiar oczywiście pomniejszony, ale skala prawidłowa). I W zasadzie się da. No bo dlaczego miałoby się nie dać? Dobra interpolacja, potem maska wyostrzająca i jakąś tam jakość może się wyciśnie. Tylko, że po bliższym obejrzeniu pliku od klientu okazuje się, że to jpeg skompresowany tak, żeby zmieścił się na klientu stronie www. Efekt? Przecudne artefakty w najróżniejszych miejscach. A że fotka zawiera jeszcze pierdyliard drobnych szczególików, to przy ewentualnym retuszu ciężko odróżnić co jeszcze jest śmieciem, a co na przykład sfotografowanym z bardzo wysoka samochodem. I znowu, niby się da. Parę godzin roboty w szopie i się da. Sęk w tym, że klientu zwykle nie bardzo chce płacić za te parę godzin spędzonych na mozolnym odrestaurowywaniu dostarczonego śmiecia.

Ale przecież się da! Sam widziałem w filmie! Trzeba tylko zoom and enhance!

Jadziem z koksem!

2010-02-02T08:56:00.003+01:00

Rada miejska, bo burzliwej i wnikliwej dyskusji postanowiła wzorem Krakowa postawić na ulicach Lublina koksowniki. Żeby mieszkańcy oraz bezdomni mogli się ogrzać, bo zima sroga i nie wiadomo kiedy sobie pójdzie. Oczywiście jak każdy prosty pomysł, trzeba go było zrealizować trochę dobrze, a trochę od strony anusa.

Zacznijmy od tego, że owe źródła ciepła zostały ustawione akurat kiedy największa fala mrozów już się kończyła. Ale to na szczęście nie jest wina rajców, bo jak mawiał Wujek Dobra Rada klimat zawsze był raczej przeciwko nam i pogodowych kaprysów przewidzieć się nie da. Druga intrygująca rzecz, to fakt, że koksowników naliczyłem jak na razie trzy: na al. Racławickich przy skrzyżowaniu z ul. Lipową, na ul. Trzeciego Maja i na Placu Litewskim (podobno czwarty stoi przy jadłodajni na ul. Zielonej). Ale znowu, może nie wiem wszystkiego, wszak nie szwendam się po całym mieście i o jakichś nie wiem. Może gdzieś tam, gdzie mnie nie ma jest las koksowników, przy których grzeje się mrowie zziębniętych obywateli miasta. Może...

Ostatnia rzecz jest najbardziej intrygująca. Wydawać by się mogło, że najlepszą porą na rozpalenie owych Koksowych Emiterów Energii Cieplnej, jest godzina około piątej. Dzięki temu, miałyby one czas ładnie się rozpalić i z racji, że dwa z wymienionych koksowników stoi na przystankach, osoby jadące nawet bardzo wcześnie do pracy, mogłyby ogrzać się i przetrzymać poranny mróz do przyjazdu autobusu. Oczywiście jest to błędne założenie i kompletnie nieuzasadnione. Najlepszą godziną na rozpalanie Koksowego Emitera Energii Cieplnej jest godzina ósma trzydzieści i później... Kiedy temperatura i tak rośnie. Dzięki temu ranne ptaszki jak marzły tak marzną, natomiast pozostali pasażerowie zamiast przyjemnego ciepełka z kosza rozżarzonego koksu, dostają smugę śmierdzącego, węglowego dymu. Ale pewnie znowu ja się nie znam. Pewnie jest tylko jedna ekipa, która rozpala koksowniki, a jak wspominałem, skoro gdzieś tam jest ich las, to choćby oni zaczęli je rozpalać o północy to i tak nie zdążą wszystkich oblecieć, więc czego ja się czepiam???

Znowu mnie nachodzi ochota na komentowanie wydarzeń bieżących, co jak wiadomo nie jest zdrowe ani dla nerwów, ani dla mózgu ani dla układu pokarmowego, więc chyba powinienem przedsięwziąć jakieś środki zaradcze. Może walnę baranka w pobliską ścianę?

<tuputuputupuPIERDUT!!!>

Ha! Od razu lepiej!

Politycznie... znowu...

2010-01-29T16:34:00.003+01:00

A bo mi po przeczytaniu tego artykułu mózg wywinął fikołka prostując zwoje i powodując stan głębokiego zastanowienia nad sensem wszechświata.

Mówiąc krótko wpadłem w stan OMGWTFLOL inaczej zwany "kurwaco?"...

Niech ktoś mi, kretynowi z wypłaszczonym mózgiem wyjaśni, tak jak krowie na miedzy, co ma wspólnego picie bądź nie picie wódki przez Kazika Staszewskiego podczas strajku studenckiego w 1981 (za wiki) ze śledztwem KOMISJI HAZARDOWEJ???

Na błogosławione pulpety Latającego Potwora Spaghetti, w jakim my kraju żyjemy?

Powieść, która wypieka bezy

2010-01-26T08:57:00.002+01:00

Korzystając z okazji, że Nivak poszukiwała informacji w starszych numerach SFFiH, postanowiłem zrobić drugie podejście do jeszcze innej powieści, od której się odbiłem, mianowicie "Księgi, która wyjada oczy" Sebastiana Uznańskiego. Reszta postu tylko dla chętnych :D (ewentualnie "Parental advisory explicit content")

Każdy kto kiedykolwiek zetknął się z prozą Sebastiana Uznańskiego, wie czego się spodziewać. To nie będzie miła i lekka lektura. Wielbiciele porno będą ukontentowani czytając sporą cześć twórczości Uznańskiego. Pełno w niej rzeczy, które u "normalnego" człowieka wywołują wstręt, niechęć, obrzydzenie. Ostatnio jednak staram się podchodzić do takich rzeczy z większym dystansem, dzięki czemu przebrnąłem przez rzeczy, na których się zawiesiłem. Bo czy elementy zastosowane przez Uznańskiego są naprawdę "obrzydliwe"? Czy może raczej tak o nich mówimy, bo nie wypada inaczej w naszym kręgu kulturowym. Ot chociażby tytułowe bezy. Mężczyzna może powiedzieć "Fuj... fuj... fuj...", ale czy faktycznie "fuj", czy "fuj" dlatego, że te bezy jedzą inni faceci? W końcu wielu z nas lubi seks oralny i nie widzi niczego obrzydliwego, gdy kobieta połyka nasze wydzieliny, więc czemu wstręt wzbudza u nas to samo tylko w wykonaniu mężczyzny?

Oczywiście nie zmienia to faktu, że tego typu elementy mogą się nie podobać i wielu się nie podobają. Ja chyba zwyczajnie obojętnieję.

Grunt, że przebrnąłem przez te elementy i wgryzam się dalej. A dalej i głębiej mamy zupełnie inną powieść. Przy czym jest to powieść z problemem, którym są skojarzenia. Być może nie powinienem pisać nic przed zakończeniem lektury, ale nie potrafię się powstrzymać przed wyartykułowaniem pewnych konstruktów powstałych w moich zwojach mózgowych podczas czytania.

Po pierwsze skojarzenia. Pierwsze skojarzenie już było wyciągane, o ile dobrze pamiętam, na forum NF, czyli skojarzenie z Harrym Potterem Rowling. Może niezasłużone, ale niestety nieuniknione, bo i zbyt wiele elementów jest podobnych, począwszy od młodzieńca "po przejściach" wstępującego do "szkoły czarów" (owszem, Arcanum Mage to nie Hogwart, ale nie da się nie odczuć deja vu i bez trudu możemy sobie poetykietkować bohaterów w stylu "Harry", "Ron", "Hermiona", czy "Draco"). Drugim skojarzeniem jest Diuna. Podobnie jak u Herberta mamy tutaj mnóstwo wypowiedzi dotyczących polityki, społeczeństw, religii, próby wyjaśnienia czytelnikowi jak co działa, a szkolenie w Arcanum Mage natrętnie przywołuje myśli o Bene Gesserit i ich "kompleksowym" podejściu do nauczania.

Druga rzecz, która jest problematyczna, to sam sposób ukazania nauki w uczelni augurów. W zasadzie nie przypomina to w ogóle nauki. Ot bohater szwenda się po uczelni i nabija sobie punkty doświadczenia aż może osiągnie levelup i będzie mógł rozdzielić sobie punkty talentów, odblokowując kolejne umiejętności. Jak już trafia na wykład, to wygląda to tak, jakby przyszedł na ostatnie pięć minut, w trakcie których wykładowca wali dwa trzy mądre akapity po czym następuje koniec, czasem z pracą domową. I niby jest to wyjaśnione, niby wiemy, że to przede wszystkim miejsce, gdzie uczniowie mają zgłębiać wiedzę sami, ale nawet przy takim założeniu trudno jest uwierzyć, że nie ma takich zajęć, gdzie nauczyciel musi coś pokazać, nauczyć czegoś praktycznego, a nie tylko ględzić, tym bardziej, że przecież adepci mają nauczyć się władać jakąś tajemną mocą, którą trzeba jakoś ukierunkowywać, móc "dotknąć" czy wreszcie uzmysłowić sobie, że w ogóle ona istnieje. Szczególnie, że ta moc jest niebezpieczna. Może to ulegnie zmianie później, zobaczymy po dalszej lekturze. Na razie nie jest ok.
Tym bardziej, że skoro miała być to powieść, to autor mógł sobie pozwolić na znacznie więcej.

Na koniec wreszcie ostatnie skojarzenie, czyli schemat. Może się mylę, może za wcześnie sądzić, ale trudno się oprzeć myśli, że książka tak naprawdę realizuje klasyczny schemat fantasy, ubrany w nowe piórka, trochę "udoroślony", ale jednak nie różniący się w zasadzie od schematu Krulla, Diuny czy Władcy pierścieni. Oto bohater, który musi ocalić świat. Żeby tego dokonać, musi zebrać drużynę i zdobyć artefakt, wtedy dojdzie do ostatecznej konfrontacji, w której zło zostanie pokonane. Być może to nieuzasadnione stwierdzenie, może jednak w dalszej części Uznański przełamie motyw, lub jakoś z nim podyskutuje. Zobaczymy. Na razie dalej pobłądzę z bohaterem po tajemnych korytarzach Arcanum Mage i zobaczę co z tego wyjdzie.

Poezja czy nuda?

2010-01-22T08:50:00.003+01:00

"Sen_numer_9", David Mitchell, drugie podejście. Drugie, bo książka przeleżała parę latek na półce po tym, jak zmogła mnie gdzieś w połowie (może trochę wcześniej). Zaczynając dzisiaj lekturę po raz drugi, zacząłem z miejsca zastanawiać się, czy tym razem mi się uda? Czy znajdę odpowiednią dozę skupienia, żeby wejść w świat i zachwycić się językiem stworzonym przez autora wspólnie z tłumaczem? Wreszcie zacząłem się zastanawiać, czy ta książka nie została właśnie napisana dla innych rodzajów czytelników, tych którzy potrafią docenić melodię zdania, poezję ukrytą wśród barwnych opisów, czytelników, dla których opowiadana w książce historia jest sprawą absolutnie drugorzędną wobec muzyki przedstawionego świata?

Chociażby takie zdanie, "Galaktyka śmietanki rozwija się wstęgą w filiżance kawy i rozmyta w tle paplanina nabiera ostrości". Nastrojowe, pokazujące, że nawet w filiżance kawy może czaić się piękno kosmosu. A z drugiej strony, czy jednak nie jest to po prostu przekombinowany sposób na stwierdzenie, że bohater nalał śmietanki do kawy?

Inny fragment.

[...] Nikogo, kto stałby w miejscu. Potoki, nawałnice, korowody, bajty, pokolenia, tysiące twarzy na minutę. Jakuszima to tysiąc minut na twarz. A każda wyposażona w szufladkę pamięci opatrzoną tabliczką: "Rodzice". Migawki, zdjęcia — porządne i spaprane — przeraźliwe wizerunki, delikatne obrazki, niewyraźne ujęcia, porysowane negatywy, nieważne, przecież wiedzą, kto sprowadził ich na ziemię.

Poezja, a może po prostu próba rozdmuchania prostej konstatacji, że bohater nie wie kim jest jego ojciec, a Tokio jest bardziej zaludnione niz Yakushima, z której pochodzi?

Mówiąc krótko, "Sen_numer_9", to książka, przy której na nowo się zastanawiam co tak naprawdę jest celem literatury? I wreszcie co jest celem literatury dla mnie samego? Jakim jestem czytelnikiem i czy będę potrafił docenić językową biegłość autora i tłumacza, czy raczej powinienem odkurzyć półkę z "Wędrowyczem" zostawiając prawdziwą literaturę specjalistom?

Pożyjemy, zobaczymy...

Nujazzowo

2010-01-05T19:52:00.003+01:00

Niedawno podczas dryfu po jamendo odkryłem taki to sobie nujazzowo - ambientowo - fusionowy albumik:

Nie rozwodząc się, zachwycił mnie tytułowy utwór "Between light and shadow", z przecudnym wokalem, a podczas pisania notki towarzyszy mi oszczędny, ale bardzo nastrojowy "Dream". Podsumowując: warte posłuchania.

Karate kid bez karate

2009-12-23T09:02:00.003+01:00

Był sobie kiedyś film o tytule Karate Kid. W olbrzymim skrócie, młody chłopak trafia na starego Japończyka, który uczy go karate (mniej więcej). Karate, czyli uznawanej obecnie za japońską, wywodzącej się z Okinawy sztuki walki o chińskich korzeniach. W trzeciej części zresztą (albo drugiej) pan Miyagi (Noriyuki "Pat" Morita) zabiera swojego ucznia do ojczyzny nauczanej przez siebie sztuki walki czyli właśnie na Okinawę. Tytuł filmu miał wtedy sens i znaczenie.

Dzisiaj dowiedziałem się, że powstał remake. Film, jak wynika z opisu z oryginałem ma wspólny zarys fabuły.

The Karate Kid, directed by Harald Zwart (The Pink Panther 2), stars Jaden Smith, Jackie Chan, and Taraji P. Henson. Smith plays Dre, a skateboarding video game buff who moves to China after his single mother is forced to go there for work. Unable to speak Chinese, Dre finds it hard to settle in, and gets beat up by the local bully. Chan plays Mr. Han, a maintenance man who spots his black-eye and offers to teach him both martial arts and Chinese, so he can defend against all the kung-fu students.

Read more: http://www.firstshowing.net/2009/12/22/watch-this-first-official-trailer-for-the-karate-kid-remake/#ixzz0aUtUsnFQ

Przy czym nagle się okazuje, że nie Japończyk, a Chińczyk i wcale nie karate, tylko kung fu. Innymi słowy, wracamy do starych dobrych czasów, gdzie nie miało znaczenia czy w filmie jest karate, kung fu, viet vo dao czy jujutsu, bo wszystko było określane jako "filmy karate". Większości ludzi pewnie jest i tak wszystko jedno, ale mnie jednak szlag trafia, bo w ten sposób rozmywają się znaczenia słów: karate w tym momencie może być wszystkim od boksu przez wu-shu do Sistemy Michaiła Riabko. W czysto literalnym ujęciu terminu karate, czyli "puste ręce" może i ma to sens. Jednak jeśli mówimy o konkretnych sztukach walki, to zwyczajnie mnie cholera bierze na takie wrzucanie wszystkiego do jednego wora. Mówiąc krótko: od tego filmu zamierzam trzymać się absolutnie jak najdalej. Obejrzę sobie może w zamian Siedmiu Samurajów Kurosawy

Back to the future past...

2009-12-16T10:01:00.003+01:00

Kiedy byłem jeszcze młodym, naiwnym podstawówkowiczem, mój brat, ówczesny student wydziału fizyki UMCS, pokazał mi umieszczone tamże na korytarzu komputery, przeznaczone do użytku publicznego. Były ich dwa rodzaje: na jednym piętrze stały w większości wybebeszone PC XT albo nawet AT, podłączone jako terminale do jakiegoś uniksowego serwera, a piętro wyżej starsze znacznie terminale składające się tylko z dużego monitora i klawiatury, podpięte bodajże do jakiegoś IBM-owego mainframe'a pod kontrolą bodajże VM/CMS (nie bijcie mnie studenci UMCS jeśli coś pokręciłem, ostatni raz byłem tam w 1995 roku albo i wcześniej i memoria mi mogła ulec uszkodzeniom od tego czasu).

Cała praca na tych kompach, polegała na zalogowaniu się do systemu, który udostępniał jakieś tam usługi i aplikacje (FTP, Telnet, Archie, Gopher, Vi, poczta itp.), a wszystko trzymane było w przepastnych bebechach tychże serwerów. Nawet zgranie na dyskietkę było, o ile dobrze pamiętam, problematyczne albo nawet niemożliwe.

Dlaczego o tym piszę? Bo poczytałem sobie i posłuchałem na temat szeroko opisywanego Chromium OS od google'a. I naszło mnie jakieś takie dziwne uczucie deja vu... Ja to już gdzieś przerabiałem, gdzieś to już było, choć w znacznie prymitywniejszej formie... Ano było i wraca, w ładnej szacie graficznej, z dodatkowymi bajerami, cudami niewidami itp, ale idea koniec końców ta sama: serwer, na którym jest wszystko co Ci do szczęścia potrzebne i prosty terminal, dzięki któremu masz dostęp do tego wszystkiego. Różnica polega jedynie na ilości wodotrysków i fakcie, że dawniej na takie rozwiązania mogły pozwolić sobie jedynie duże, bogate firmy. Teraz każdy z nas będzie mógł mieć to u siebie w domu.

Czy to dobrze, czy źle, nie będę oceniał. Czas pokaże, czy taki sposób pracy wróci i zadomowi się tym razem na stałe, czy jednak nie. Póki co, ja jednak zostanę przy rozwiązaniu ze zwykłym OSem i twardzielem pod blachą. Tradycjonalistą jestem, a co!

Emopost 3

2009-12-02T21:25:00.002+01:00

Chciałem dzisiaj kupić Nową Fantastykę. Wziąłem z półki, przeczytałem wstępniak. Niby wiedziałem ogólnie, że jest ostry. W drugim obiegu słyszałem, że Paweł Matuszek w ostatnim swoim wstępniaku, wykonał przepisowego Chucka Norrisa, kopiąc kagato ushiro ura mawashi stopą obutą w kowbojski but, więc powinienem być przygotowany. A jednak zabolało. Niby wiem, że to nie było o mnie, ani nawet koło mnie, jednak użyte przez redaktora naczelnego sformułowania trafiły w miękkie. Z półobrotu. Na początku się wkurzyłem, chciałem polemizować, dać odpór, więc wrzuciłem nowy numer do koszyka i ruszyłem dalej, ale się zreflektowałem. Pospacerowałem, zrobiłem resztę zakupów, kupiłem herbatę, wędlinkę, żółty ser na kolację. Pomyślałem sobie trochę, spojrzałem troszeczkę na siebie, swój stosunek do literatury i wyjąłem NF z koszyka, po czym odniosłem ją na półkę. Myślę, że załatwię tylko jeszcze jedną obiecaną rzecz, a potem nie będzie już trzeba bronić wysokokulturowego punktu widzenia przed, przynajmniej moim, amatorskim podejściem do literatury.

Kończę więc tego posta i pójdę sobie poczytać "Dom burz". Tak po amatorsku, zwyczajnie, po prostu.

Emopost 2

2009-11-27T08:53:00.002+01:00

Dzisiaj, idąc do pracy, byłem przypadkowym świadkiem jak ekipa karetki pogotowia reanimowała jakiegoś faceta. Kompletnie obca mi osoba. Przypadkowy człowiek. I niby to nie pierwsza taka sytuacja, którą widziałem. Niby rzecz całkowicie naturalna, bo każdego prędzej czy później może to spotkać. Ale jednocześnie człowiek w takich chwilach zdaje sobie przykrą sprawę (choć przecież wie to doskonale), że życie jednak jest krótkie. Możnaby powiedzieć, że w porównaniu z ogromem wszechświata jest niczym. A mimo tego, mimo, że jesteśmy na tym świecie tylko przez miliardową część mgnienia oka, to marnujemy ten czas na pierdoły. Na bezsensowne kłótnie o to, czyja racja jest lepsza, która prawda prawdziwsza, sprawiedliwość sprawiedliwsza i czyj bóg jest prawdziwszy. Trwonimy krótką chwilę życia na głupie przerzucanie się wyzwiskami i wzajemne zabijanie, zamiast siąść na chwilę, pomyśleć, pomedytować nad tym, że kiedyś też umrzemy, nie będzie nas, a zostaną po nas nasze dzieci, które będą musiały żyć w takim świecie, jaki udało nam się stworzyć w tym krótkim okresie. Może wtedy, zobaczymy jak głupie jest to wszystko, jak nie warte funta kłaków są te wszystkie ideologiczne spory, bo tak naprawdę liczy się tylko to, co po nas zostanie. Może gdyby tak siąść i pomyśleć, okazałoby się, że te wszystkie konflikty można rozwiązać bez walki, bez tłuczenia się po łbach, wystarczyłoby może porozmawiać. Możemy zostawić po sobie piękny świat. Ale możemy zostawić też po sobie zgliszcza.

Może tego faceta udało się odratować?

No i znowu...

2009-11-25T21:11:00.001+01:00

Jaś wędrowniczek mi się włączył, więc powstał nowy blog.

Jeszcze nie wiem po co, ale na wordpressie. A nie, wiem, obiecałem fotki...

Podsłuchane na jamendo 4

2009-11-24T15:59:00.002+01:00

Jak robić muzykę za prawie darmo? Ano tak:

Jak pisze sam autor:

Projekt ten jest owocem wysiłku jednej osoby - efiela, który wcielił się w rolę kompozytora, aranżatora, instrumentalisty, wokalisty i tekściarza. Ze względu na zupełny brak wsparcia finansowego album powstawał na prywatnym laptopie twórcy, a za główne narzędzie do nagrywania dźwięków i wokalu posłużył mikrofon dołączany gratis do kamerki internetowej.

Efekt? Już pierwsze dwa utwory robią w mózgownicy pstryk i człowiek po prostu chłonie muzykę, klimatyczną, gęstą, z naprawdę świetnym wokalem.

Oczywiście Draken może się ze mną nie zgodzić :)

Spacer po mieście

2009-11-23T17:00:00.007+01:00

Dobrze jest czasem wyjść sobie z aparatem na miasto. Taki spacer bardzo często odkrywa rzeczy, które na codzień w pośpiechu zwyczajnie pomijamy. Bo komu chciałoby się zadzierać głowę żeby obejrzeć sobie płaskorzeźby na ścianach, statuetki, albo ozdobne zwieńczenia kamienic. A przecież jest na co popatrzeć.

Gdy tak dobrze się ogląda stare budynki, trudno oprzeć się refleksji, nad tym, jak ważna była dawniej estetyka budynku, w którym się mieszkało. Choć dziś te wszystkie maszkarony, ozdobne ościeża i kolumienki nazwalibyśmy pretensjonalnym kiczem, to jednak patrząc na fronton stuletniej kamienicy z perspektywy mieszkańca klockowatego bloku, dochodzi się do wniosku, że gdzieś, coś nam uciekło. I choć minęło już mnóstwo lat od czasów gierkowskich pudeł i architekci na nowo odkryli znaczenie estetyki, to widząc współczesne projekty domów i bloków mieszkalnych przychodzi nam na myśl, że to już nie to samo...

Tak, czy siak, dobrze jest czasem spojrzeć na własne miasto przez obiektyw aparatu. Kto wie, czym może nas zaskoczyć?

//edit: tu miały być fotki, ale niestety okazało się, że przekazywanie na blog w picasa działa, tylko tak trochę nie bardzo w sposób jakiego si ę spodziewałem, więc fotki opublikuję po powrocie na wordpress... kiedyś...

emo-post

2009-11-02T14:50:00.002+01:00

Nie mam nic ciekawego do powiedzenia. Albo inaczej: mam takich rzeczy coraz mniej... Albo jeszcze inaczej. Może bym i miał coś do powiedzenia, ale zaraz po pomyśle, przychodzi refleksja, że po wypowiedzeniu własnego zdania prędzej czy później będę musiał je uzasadnić. Powiedzieć po co? na co? a dlaczego? A potem tłumaczyć co miałem na myśli i że zupełnie nie to, co odczytał ktoś inny. W tym momencie najzwyczajniej mi się odechciewa. Gdzieś już odszedł ten czas, gdy potrafiłem zażarcie dyskutować i toczyć boje o każde słowo. Teraz najzwyczajniej mi się nie chce. Ogólnie, czas kończyć kolejnego bloga chyba...

Zima idzie...

Google prawdę ci powie...

2009-10-10T21:05:00.003+02:00

Ale odpowiada tylko na najważniejsze pytania

TVP i DRM

2009-10-08T12:57:00.003+02:00

The worst technology idea since the electrified nipple-clamp is “Digital Rights Management,” a suite of voodoo products that are supposed to control what you do with information after you lawfully acquire it. When you buy a DVD abroad and can’t watch it at home because it’s from the wrong “region,” that’s DRM. When you buy a CD and it won’t rip on your computer, that’s DRM. When you buy an iTune and you can’t loan it to a friend, that’s DRM.

DRM doesn’t work. Every file ever released with DRM locks on it is currently available for free download on the Internet. You don’t need any special skills to break DRM these days: you just have to know how to search Google for the name of the work you’re seeking.

-- Cory Doctorow

Od jakiegoś czasu, TVP na swoich stronach udostępnia odcinki produkowanych przez siebie seriali. W ten sposób, za niewielkie pieniądze* można przyponieć sobie chociażby Alternatywy 4, czy Siedem Życzeń, ale i obejrzeć nowsze produkcje naszego publicznego telewizjodawcy, jak Glina, czy Dom nad rozlewiskiem. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie fakt, że nawet jeśli już zapłacisz za film i pobierzesz go, to pewności, że go obejrzysz, nie masz. A właściwie masz ją wtedy, gdy masz absolutnie legalnego Windowsa, z absolutnie aktualnym WMP. A dzieje się tak z powodu DRM i niestety, jeśli chcesz obejrzeć sobie dany film dajmy na to pod Linuksem, albo w innym odtwarzaczu (taki np Subedit), to se ne da. I nieważne, że zapłaciłeś. W takich sytuacjach wyjątkowo prawdziwe okazują się słowa cytowanego wcześniej Cory'ego Doctorowa:

DRMcan’t control copying, but it can control competition.

Chcesz oglądać? Kup se windows. Nie chcesz kupić? Nie oglądaj.
W takich sytuacjach zastanawia mnie jeszcze jedno. Zawsze myślałem, że biznes służy maksymalizowaniu zysku. Logicznym mi się wydawało, że maksymalizację zysku można osiągnąć na przykład maksymalnie rozszerzając ilość klientów, starając się odgryźć jak największy kawał rynku. A tu mi wychodzi, że TVP na własne życzenie uchlastała sobie jego kawałek. Można oczywiście się spierać o wielkość tego kawałka, jednakże nie zmienia to faktu, że mało kto zechce sobie wywalić kilka stów na windę, tylko po to, żeby sobie obejrzeć odcinek serialu za 5 PLN. Już prędzej poszuka sobie w necie i zwyczajnie spiraci.

Ja tam chyba sobie jednak wybiorę opcję nieoglądania. A jak będzie kasa i okazja, to kupię sobie jakieś DVD, które będzie mi się odtwarzało jak trzeba, albo pójdę sobie do wypożyczalni. Sorry TVP, na mnie nie zarobicie...

---

* 3 - 6 zł za jeden odcinek, płatne SMS i pakiety od 10 - 100 pln, płatne kartą lub przelewem

Trudny kabaret

2009-10-06T09:24:00.004+02:00

Jak to? Jak to się stało?
Że mi wypiłaś moje kakao?!
Przecież to mój kubeczek
To mój kubeczek z wiewiórką jest!

Klasyczny już utwór jednego z najlepszych i jednocześnie najtrudniejszych w odbiorze polskich kabaretów. Mumio, jest kabaretem działającym nierzadko w domenie totalnego absurdu, co dla wielu ludzi, skreśla tę grupę całkowicie. Absurd w wykonaniu Jacka Borusińskiego i Dariusza Basińskiego możemy podziwiać chociażby w reklamach sieci plus, z których wiele stało się już kultowymi, jak chociażby "Aczkolwiek"

czy "Kopytko"

albo "Szwedzka piosenka"

Łabudibudaj ciurlikaj nocniku
Ciurlikaj nocniku
Ciurlikaj

Jednocześnie członkowie kabaretu dają się poznać jako inteligentni obserwatorzy rzeczywistości, bezlitośnie dworujący sobie z przywar chociażby muzyków. W ich piosenkach oprócz totalnie absurdalnych tekstów można znaleźć pstryczek dany w nos na przykład przeintelektualizowanym autorom piosenek ambitnych:

ale także lubiącym playback artystom banału:

oraz zespołom z "na dorobku":

Bardzo ważną rzeczą w programach mumio jest improwizacja. Dzięki temu można być pewnym, że każde następne obejrzenie nowego wykonania znanego już skeczu, ciągle może nas zaskoczyć. Zobrazować to można na przykład skeczem "Niuniunin", który jednocześnie dworuje sobie z instytucji krytyka filmowego:

ver1.

ver2.

Niby to samo, a jednak drobne szczegóły zmieniane przez Basińskiego podczas wykonania sprawiają, że znane, a jednak nowe i zaskakujące.

Podsumowując: uwielbiam Mumio, choć czasem ich humor wymaga sporej dawki zastanowienia.

Po przerwie, podsłuchane na jamendo

2009-10-01T16:17:00.005+02:00

Po przerwie napiszę po prostu, że nie chce mi się komentować niczego z wydarzeń bieżących, więc po prostu zapodam kolejną rzecz trafioną swobodnym driftem na jamendo.

Zespół PARADOX!, określający swoją muzykę tagami "rock hardrock alternative grunge guitar". Muzycznie zespół ciekawy, "Partyzant" ma ciekawy głos, choć pod względem tekstów bywa różnie. Teksty celują ambitne tony, ale czasem brzmi to trochę drętwo.

Dla przykładu album "Rockowania Pokojowe"

Podsłuchane na jamendo 2

2009-08-24T09:33:00.005+02:00

Chyba trzeba zrobić z tego cykl :P

Tym razem znalezione przez Nivak :) Muzyka może nie jest jakaś wywalająca w kosmos, ale albumu "8-bit lagerfeuer" niemieckiego zespołu Pornophonique słucham już któryś raz i z przesłuchania na przesłuchanie podoba mi się coraz bardziej, a otwierająca album "Sad robot" w szczególności. Całość jest połączeniem rocka popu z brzmieniami i samplami ze starych gier. Moim skromnym bardzo bardzo sympatyczne, szczególnie jeśli pamięta sie stare brzęczące gierki z C-64 czy Atari.

Jak więc śpiewa Kai Richter:

Take me, hold me, show me
some bonus points
some golden coins
I need an extra life...

Kosmicznie wygląda to live. Jeden facet z gitarą, a drugi siedzi i klika w gameboya:

Przypomina trochę stare wykonanie przez Kraftwerka ich "Pocket Calculator", którego dokonali korzystając z zabawek takich jak Bee Gees Rythm Machine firmy Mattel, czy Stylophone'u.

Tak czy siak, Pornophonique znalazło się dzięki jamendo na moim dysku i ostatnio dość często leci.

Musix GNU+Linux

2009-08-21T08:42:00.003+02:00

Szperając dzisiaj w poszukiwaniu brzmień dla zynaddsubfx, trafiłem przypadkiem na stronę, która reklamowała dość ciekawą dystrybucję linuxową, a mianowicie Musix.

W skrócie Musix to dystrybucja multimedialna (bazowana zdaje się na Knoppixie), zawierająca przede wszystkim sporo softu muzycznego. Przy okazji wszystko dostępne jako live CD/DVD, czyli można powalczyć bez instalowania. Myślę, że w weekend sobie zaciągnę DVD i popróbuję. Szczególnie interesuje mnie stabilność aplikacji połączonych Jackiem, który w moim distro, nie wiedzieć czemu, ma przykrą tendencję do wykładania się w najmniej odpowiednich momentach.

Może wreszcie uda mi się pokończyć porozgrzebywane "utwory"?

Intrumenty Zynaddsubfx

2009-08-20T13:32:00.010+02:00

O samym Zynaddsubfx już kiedyś pisałem. Nie będę go tu bardzo opisywał, bo za dużo by trzeba było pisać, a sam za mało go znam, żeby bawić się w instruktora. Podsumuję go jedynie tak, jak zrobił to jeden z użytkowników Youtube: Chuck Norris pośród syntezatorów softwarowych. Żeby Choć częściowo pokazać co on oferuje, wrzucam taki oto sobie screenshot:

Ta notka powstała w zasadzie jedynie po to, żeby podzielić się z czytelnikami (a przynajmniej tą ich częścią, którą to interesuje ;)) stworzonymi przeze mnie instrumentami (brzmieniami).

Część z tych instrumentów powstała w wyniku eksperymentów z brzmieniami już dostępnymi w Zynie, niektóre w wyniku eksperymentów z przepisem podanym w zalinkowanej tubce, a niektóre z całkowicie przypadkowego "kręcenia gałeczkami". Mam nadzieję, że się wam przydadzą a jeśli nie, to może chociaż się wam spodobają ;)

Aha, nazwy są nadawane bardzo byle jak, więc proszę się nie sugerować :P Jako dodatkową uwagę napiszę, że instrument Theremin Like najlepiej brzmi z włączonym Portamento i ustawionym na odległość 0.

Ponieważ blogspotowy system "załączników" jest o kant dupy potłuc, wszystkie pliki można pobrać stąd: http://sites.google.com/site/harksan/myfiles/

Wspominki

2009-08-19T16:37:00.002+02:00

Drzejan na swoim blogasku odpalił wspominki. Choć również miło wspominam anime z Polonii 1, to z prawdziwym rozrzewnieniem wspominam coś zupełnie innego. Z czasów przed Polonią 1, z czasów programów typu 5-10-15, Teleranek, czy Kwant. Z czasów, kiedy w naszej publicznej tefał, było mnóstwo programów edukacyjnych.

Z tych zamierzchłych czasów pamiętam bardzo mocno na przykład dwie kreskówki z rewelacyjnego cyklu Alberta Barillé "Było sobie..."

Pierwszy to "Było sobie życie"

Seria bardzo inteligentnie i fascynująco opowiadająca o zasadach działania ludzkiego organizmu. Co ciekawe, gdy się przyjrzeć z perspektywy czasu, można zobaczyć coś niesamowitego, mianowicie opening zaczyna się ni mniej ni więcej tylko sceną seksu. Ale jest to scena pokazana bardzo mądrze, z wyczuciem, pokazująca zarówno miłość między partnerami, jak i to, że z "przytulanek" bierze się nowe życie. Dalej jest już tylko lepiej. Krwinki w postaci sympatycznych stworków noszących na plecach bańki z tlenem, przemykające tu i ówdzie składniki mineralne i witaminy w postaci np podskakujących solniczek, czy obleśnie wyglądające mikroby pożerane przez policję składającą się z białych krwinek. Fascynująco i mądrze.

Z drugiej zapamiętanej przeze mnie serii z cyklu, jest "Był sobie kosmos". Samej serii nie pamiętam za dobrze (byłem zdecydowanie za mały), ale opening mimo wszystko wzbudził miłe wspomnienia. Kto wie, może ta kreskówka wbijając się dawno temu w moją podświadomość zadecydowała, że tak lubię SF?

Trzecią serią, którą wspominam bardzo mile jest japońska "Ordy" (tytuł francuski, ponieważ w tej wersji leciała w naszej TV i tak ją zapamiętałem). Kolejna mądra seria, tym razem opowiadająca o wielkich odkryciach.

Snif... trzeba będzie kiedyś skompletować sobie. Tym bardziej, że seria "Było sobie..." jest do kupienia...

Trzecia droga w binarnym świecie

2009-08-18T09:44:00.004+02:00

Miało nie być takich postów, ale pooglądałem sobie dzisiaj Cejrowskiego, poczytałem Pilipiuka na forum SFFiH, zajrzałem do moon i jakoś tak smutno mi się zrobiło.

Czasem odnoszę takie smutne wrażenie, że mnóstwo ludzi chciałoby żyć w świecie idealnie binarnym, gdzie wszystko jest proste, czarno-białe, gdzie do określenia wartości danej części rzeczywistości wystarczy najzwyklejsza funkcja progowa, a wartość progu ktoś zawsze poda.

Dzisiaj u moon przeczytałem takie zdanie, wypowiedziane ponoć przez RPO:

Weźmy znanego podróżnika Wojciecha Cejrowskiego. Ma przecież prawo być homofobem. Nie ma obowiązku być homofilem. Jeśli nakazujemy, za pośrednictwem sądu, nawet nie wprost, bycie homofilem, to przekreślamy znaczenie słowa tolerancja.

To co w tym zdaniu jest smutne, to właśnie próba sprogowania: skoro sąd zabronił komuś wyrażania otwarcie homofobii, to znaczy, że nie-wprost nakazuje homofilię. Albo-albo. 0-1. Czarny-Biały. Jeśli nie homofob, to na pewno homofil. Wielu ludzi wypowiadających się publicznie stosuje dokładnie ten sam model. Albo-albo. 0-1. Czarny-biały. Homofob-homofil. Nic pomiędzy.

A przecież rzeczywistość wcale nie jest dyskretna. Rzeczywistość jest ciągła. Między zerem a jedynką jest nieskończenie wiele ułamków. Między czernią a bielą jest nieskończona ilość odcieni szarości, a poza tym nieskończona ilość innych barw. Oprócz bycia homofobem i homofilem można przecież jeszcze mieć do całej sprawy stosunek na zasadzie "lata mi to w okolicach okrężnicy".

I mi właśnie lata. Daleko i głęboko lata mi, czy dorosły, w pełni świadomy facet woli uprawiać seks z innym dorosłym i w pełni świadomym facetem, albo kobieta z kobietą. A jednak zdania jak zacytowane mnie progują. Ponieważ nie jestem homofobem, to dla wielu automatycznie jestem homofilem. Ponieważ mój liberalizm skręca na lewo, jestem automatycznie moralną szują i złodziejem.

A mi zwyczajnie smutno, bo chciałbym, żeby ludzie trochę mniej bawili się w progowanie, a spróbowali dojrzeć piękno w skomplikowanym, posiadającym często ujemne, często dodatnie, a często urojone współczynniki wielomianie, którym próbuję zinterpolować sobie rzeczywistość.

Nie rozumiem spoilerów

2009-08-10T11:05:00.004+02:00

Wielu rzeczy w tym świecie nie rozumiem. Nie rozumiem na przykład skąd się biorą niektórzy ludzie, dlaczego zachowują się w niektóre sposoby itd. itp. Czasem wygląda to trochę jak takie dziecięce zadziwienie światem i tym, co się wokół mnie dzieje.
Działanie spoilerów na ludzi jest właśnie jedną z takich rzeczy. Niby rozumiem, że czytając/oglądając dajmy na to Herculesa Poirot, Monka, czy Sherlocka Holmesa, wiem kto zabił, to może to popsuć zabawę. Tylko "niby" rozumiem, bo jednak jestem chyba z gatunku ludzi, którzy bardziej woleli na przykład Columbo, gdzie koniec końców wiadome było wszystko od początku, a cała przyjemność polegała na obserwowaniu ciapowatego detektywa krok po proku składającego kawałki przydzielonej mu sprawy. Tak na mnie działają spoilery, bo chyba taki jestem już, że od samego celu bardziej rajcuje mnie docieranie do niego. Gdyby tak wziąć przykład i przytoczyć znaną wszystkim sytuację, w której przed premierą ktoś podjeżdża do kolejki przed księgarnią wrzeszcząc "Snape kills Dumbledore!". Reakcja była spektakularna, ryk zawodu i chęć zlinczowania krzyczącego. Cóż, mnie by w tłumie nie było, bo moją reakcją byłaby po prostu jeszcze mocniejsza chęć przeczytania książki. A to dlatego, że właśnie poznałem pojedyńczy drobiazg, ale nie wiem nic więcej, nie wiem jak to się stało, dlaczego Snape zabił Dumbledora? Jakim cudem to mogło w ogóle nastąpić?
Jeden spoiler, a rodzi tysiąc pytań, na które odpowiedzi może przynieść tylko i wyłącznie lektura.
Taki już jestem, tak już to rozumiem, że dobrze zrobiony spoiler zamiast psuć zabawę, dostarcza dodatkowej motywacji i dreszczyku oczekiwania na rzecz, którą już poznałem. Cel jest ważny, ale sama droga do celu jest częstokroć wielokrotnie bardziej fascynująca.

Dlatego właśnie ni cholery nie rozumiem ludzi rzucających się na innych z kamieniami za rzucenie spoilerem, czy uskuteczniających z tego powodu dzikie ranty w internecie. Bo na dobrą sprawę przecież nie chodzi o to, żeby nie spoilować, ale robić to umiejętnie, żeby podsycić maksymalnie podsycić zainteresowanie. Czym innym są w końcu trailery i teasery, gdzie niejednokrotnie widać bardzo ważne dla fabuły momenty, jeśli nie właśnie umiejętnie (lub nie, jeśli są spartaczone) zrobionymi spoilerami?

Adam Certamen Bownik

2009-08-08T21:54:00.004+02:00

Adam Certamen Bownik, lubelski twórca muzyki elektronicznej. Jego utwory są bardzo klasyczne. Słuchając tej muzyki nietrudno wyobrazić sobie, że skomponował ją na przykład Jean Michel Jarre czy Vangelis. Z wielości jego albumów dostępnych na jamendo trudno mi jest wybrać jakiś konkretny warty polecenia, bo wszystkie, które do tej pory odsłuchałem coś w sobie mają. Moim zdaniem muzyka naprawdę warta odsłuchania, a żeby ułatwić czytelnikom bloga oto album Perigeum:

Polecam.

edit://
A na dokładkę drugi lubelski artysta elektroniczny, który zresztą współpracował z Adamem Bownikiem. el_vis i album "moozg elektronowy":

Don't download this song

2009-08-03T07:27:00.005+02:00

Staram się nie wypowiadać w kwestii piractwa muzycznego, bo moje zdanie nie ma tu żadnego znaczenia, a zwyczajnie uważam, że argumentacja obu stron jest równie bez sensu. Obie strony mają jakieś tam swoje racje i obie okopały się na swoich pozycjach i walczą bez pardonu. Jedni chcą zarabiać więcej (jak najwięcej) inni chcą mniej płacić (najlepiej wcale). To całkowicie normalne zarówno dla sprzedającego jak i dla klienta.
Oczywiście ani piraci nie potrafią zgrokować faktu, że nagranie utworu to kosmiczne koszta i artyści oraz wytwórnie mają prawo domagać się wynagrodzenia za swoją pracę, ani wytwórnie ani trochę nie widzą faktu, że na piractwie niekoniecznie tracą, bo ci co piracą i tak by nie kupili ściąganych płyt.
Oczywiście nikt nie chce wejść w skórę drugiego i spróbować pójść na kompromis. Zwyczajnie za duża kasa w tym jest. Jak duża? Wystarczy poczytać wysokości zasądzonych grzywien.
Rozumiem poczucie bycia okradanym, rozumiem nawet chciwość i chęć odstraszenia potencjalnych następnych piratów, ale mimo to kwoty 80 czy nawet 22 tysiące dolców za utwór wskazują, że komuś tam za oceanem naprawdę coś przeskoczyło w głowach. A oskarżony cieszy się z wyroku (i słusznie) bo musi zabulić "tylko" 600 tysięcy, a nie 4,5 miliona.

Jak zwykle najlepiej całość skomentował już dawno temu niezawodny Al Yankovic:

Don't_Download_This_Song
Załadowane przez: metal_man77.

No dobra, zobaczmy co nowego na jamendo.

Drugi post

2009-07-30T21:19:00.005+02:00

No dobra, trzeba napisać nową notkę tak na dobry początek. Złapać flow i skoczyć na głęboką wodę, wsiąść na konia, z którego się dopiero co zleciało i takie tam blablabla...
Oto kolejny, najpewniej całkowicie irrelewantny blog, jakich zresztą w internecie jest od metra i ciut. Co w nim będzie, to sam jeszcze nie wiem, ale wiem, że na pewno nie będzie w nim polityki ani niczego co można uznać za kontrowersyjne, czy wywołujące konflikty, gorące emocje etc... etc... (zarzekała się żaba wody... he he). Może trochę fotek, może trochę jakiegoś własnego pisania, może trochę o literaturze, filmie czy co mi tam soki żołądkowe na klawiaturę wyleją.
Ci którzy pamiętają trzy poprzednie wersje bloga (no dobra, pierwszej nikt nie pamięta, bo zniknęła po dwóch notkach :P), wiedzą że to również kolejny system blogowy, który wypróbowuję. Na razie widzę, że Blogspot ma mniej wygodny układ zarządzania blogiem niż Wordpress. Choć w odróżnieniu od WP ma możliwość bezpośredniej edycji kodu CSS, to nie wiem, czy będzie mi się chciało w to bawić. Same szablony też jakieś takie nijakie. Szkoda, że w zestawie nie ma statystyk jak w WP, ani nawet referrali jak w bloxie, a nie wiem, czy chce mi się zakładać trzecie stat4u czy rejestrować w google analytics. I tak mam już w cholerę różnych kont. A blog bez statystyk, to jak nie wiem co.
No, czyli już zaczynamy od takiego sobie nijakiego blabla o niczym i koniec końców o tym pewnie będzie ten cały blog.
Zacznijmy od tego, dlaczego ten blog nie ma sensu. Otóż w moim osobistym przekonaniu (całkowicie prywatnym, jeśli ktoś ma inne, to... no to ma inne i tyle) pisanie bloga ma sens, jeśli ktoś go czyta. Nie piszę go dla siebie. Gdybym chciał to robić dla siebie, to założyłbym pewnie sobie jakiś pliczek gdzieś w kąciku twardego dysku, zatytułowałbym go "Mój pamiętniczku!" i tam sobie skrobał pierdoły, albo kupił zeszyt w kratkę i zużywałbym atrament na pisanie do szuflady. Skoro jednak zdecydowałem się moje wypociny upublicznić, to robię to po to, żeby ktoś to czytał (i oczywiście komentował, albo dawał jakikolwiek znak, że przeczytał, nawet jeśli komentarz składałby się z klasycznego "U SUCK A BIG TIME!!!!!1111Oneone"). A tego bloga pewnie przeczyta kilka osób i złamanej litery nie zostawi, bo w sumie co tu będzie do komentowania? Mówiąc krótko, za jakiś czas i ten blog pewnie skończy jak jego poprzednicy. Zobaczymy tylko ile to potrwa.

EDIT:

Po kilku próbach wstawienia własnego headera do bloga stwierdzam, że zdecydowanie nie chce mi się babrać w CSS. Ergo, kolejny kamyk do powrotu na Wordpress...

Czwarte podejście....

2009-07-30T18:50:00.000+02:00

Czwarte podejście do bloga... Jestem niepoprawny...